வணக்கம் துயரமே! – அத்தியாயம் – 9

This entry is part of 35 in the series 20061102_Issue

நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா


மறுநாள் சிரிலுடைய(Cyril) வில்லாவின் திசைக்காய் சென்றபோது, புத்திசாலிகளுக்கான மொழியில் சொல்வதென்றால், எனக்கே என்மீது நம்பிக்கை இல்லை. என்னுடைய, இந்தப் புதிய மாற்றத்தைக் கொண்டாடும் விதமாக, நேற்றையஇரவு, உணவின்போது கொஞ்சம் அதிகமாகவே குடித்திருந்தேன், மனதில் வழக்கத்திற்கு மாறான குதூகலம். என் தகப்பனாரிடத்தில் இலக்கியத்தில் பட்டப்படிப்பு படிக்கப்போகிறேன் என்றும்; மெத்தபடித்தவர்களோடு மாத்திரமே இனிப் பழகுவேனென்றும்; பலரும் புகழும் அளவிற்கு உயர்வதோடு, எல்லா அறிவுஜீவிகளையும் போலவே பிறருக்குத் தலைவலியாக இருக்கும் எண்ணமும், நிறைய உண்டென்று கூறினேன். என்ன செய்வது, அப்பாவென்றாலும் இப்புதிய அவதாரத்தைச் சரியாய்த் தொடங்க, அதற்குண்டான விளம்பர தந்திரங்களையும், காட்சிகளையும் அரங்கேற்றத்தானே வேண்டும்?இருவருமாக அபத்தமான சங்கதிகளைப் பறிமாறிக்கொண்டோம், கைகொட்டி ஆரவாரம் செய்தோம். ஆன்னும்(Anne) எங்களுடன் சேர்ந்துகொண்டு சிரித்தாள், அதில் அடக்கமிருந்தது. சிலவேளைகளில் அவள் சிரித்திருப்பாளா என்றே சந்தேகம், என்னுடைய புதிய அவதாரத்தின்படி இலக்கியம், எளிமை, அடக்கமென்று பேசுவதற்கு ஏராளமாகச் சங்கதிகள் இருந்தன. அப்பா தனது சந்தோஷத்தை வெளிப்படையாகவேக் காட்டிக்கொண்டார், முன்புபோலவே அர்த்தமற்று ஆட்டம்போட்டோம், நடப்பவற்றை வேடிக்கைபார்த்தபடி ஆன்(Anne) அமைதியாக இருந்தாள். கடைசியில், ஆன்னும்(Anne) அப்பாவுமாக என்னைப் படுக்கச்செய்து, போர்த்திவிட்டார்கள். மனம் நெகிழ்ந்துபோனது. இரண்டுபேருக்கும் ‘நன்றி’ சொன்னவள், “நீங்களிருவரும் இல்லையெனில் தனியொருத்தியாக என்னால் என்ன செய்யமுடியும்?”, என்று கேட்டேன். அப்பாவிடத்தில் பதிலில்லை. மாறாக ஆன்(Anne) திட்டவட்டமான யோசனையொன்றை வைத்திருப்பவள்போல முகத்தைக் காட்டினாள். அதனை எனக்குச் சொல்லவேண்டுமென்று கேட்டேன், மெல்லக் குனிந்தாள், பிறகு என்ன நடந்ததென்று ஞாபகமில்லை, உறங்கிப்போனேன். நடுநிசியில் விழித்துக்கொண்டேன், மனதில் மீண்டும் குழப்பம், அதற்கு முன்பு அப்படியொரு மோசமான விழிப்பனுவத்தை அறிந்ததில்லையென்றுகூட சொல்லலாம்… ஏதேதோ சிந்தனைகள், மனதிற் தயக்கம், காலை நேர கடலையும், ஆரவாரமிடும் கடற்பறவைகளையும் அலட்சியம் செய்துவிட்டு, ஊசியிலைமரங்கள் தோப்பிற்காய் இறங்கி நடந்தேன்.

சிரில்(Cyril)தோட்டத்துக்குப் போகும் வாயிலில் நின்றுகொண்டிருந்தான். என்னைப் பார்த்ததும் ஓடிவந்தவன், கைகளில் வாங்கிக்கொண்டான், இறுகத் தழுவியவன், உளர ஆரம்பித்தான்:

“- அன்பே.. உன்னைப் பத்தின கவலைகள்தான் எனக்கு…வெகு நாட்களாகவே…அந்தப் பொம்பளை இப்படி வேதனைபடுத்தற அளவுக்கு, என்ன தப்பு செஞ்ச?… இந்தப்பிரச்சினை என்னையும் வாட்டுமென்று நான் நினைக்கலை… மதியத்திற்குப் பிறகு, ஒவ்வொருநாளும் எத்தனை முறை, கடலருகே உன்னை எதிர்பார்த்துக் காத்திருந்திருக்கிறேன், தெரியுமா? என்னாலேயே நம்பமுடியலை, அந்த அளவிற்கு உன்னை நேசிக்கிறேன்.

– நான் கூட”, ஆமோதித்தேன்.

உண்மையில், சிரிலுடையப்(Cyril) பேச்சு வியப்பாக மாத்திரமல்ல, என் மனதையும் தொட்டது. அவனது மனவேதனைகளுக்கு, நானே காரணம் என்பதை நினைத்தும், உணர்வுகளை அவனிடத்தில் வெளிபடுத்தத் தெரியாமலும், வருந்தினேன்.

” – என்ன முகமெல்லாம் இப்படி வெளுத்திருக்கு, உன்னைப் பத்திரமா பார்த்துக்க வேண்டியது என்பொறுப்பு. இனியும் உன்னை பிறர் இம்சிக்க என்னால் பார்த்துக்கொண்டு சும்மாயிருக்க முடியாது,” – சிரில்.

இத்தனை கூத்துக்கும் எல்ஸா(Elsa)தான் காரணமென்பதை புரிந்துகொண்டு, மனதிற்குள் அவளைப் பாராட்டினேன். சிரிலுடைய அம்மா, எல்ஸாவைப்(Elsa) பத்தி என்ன நினைக்கிறார்களென்று, அவனிடம் கேட்டேன்.

“- எல்ஸாவை(Elsa) எனது தோழியென்றும், உறவென்று சொல்லிக்கொள்ள அவளுக்கு எவருமில்லையென்றும், அம்மாவிடம் அறிமுகம் செய்தேன். தவிர, எல்ஸா(Elsa)விடத்திலும் குறைசொல்ல என்ன இருக்கிறது? அந்தப் பொம்பளையைப் பத்தின உண்மைகளை ஒன்றுவிடாமற் சொன்னவளும் அவள்தான். ஆன்(Anne)முகத்தில்தான் எத்தனை மென்மை, தவிர பெரிய இடத்துத் பெண்மணி மாதிரியானத் தோற்றம், கடைசியில் நடத்தையைப் பார்..எவ்வளவு கேவலம்? நம்ப முடிகிறதா?.

– ‘எல்ஸா(Elsa), ரொம்பவும் மிகைபடுத்தியிருக்கிறாள்’, குரலில் சுரத்தில்லாமல் சொன்னேன். அவளிடத்தில் உண்மையில் நான் என்ன சொல்லணும்னு நினைசேன்னா…

சிரில் சட்டென்று குறுக்கிட்டான்.

– உங்கிட்ட, நான் சொல்றதுக்கும் விஷயங்கள் இருக்கு. செசில், உன்னை, கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்னு எனக்கு ஆசை.”

எதிர்பார்த்ததென்றாலும், இப்படிப் போட்டு உடைப்பானென்று நினைக்கவில்லை. மனம் கலவரப்பட்டது. எதாவது செய்தாகவேண்டும், சொல்லவேண்டும்..தலைசுற்றுகிறது…

” உன்னைக் காதலிக்கிறேன்”, காதில் முணுமுணுக்கிறான். “சட்டப் படிப்பை தொடர்ந்து படிக்கப்போறதில்லை, எனக்கென்று ஒரு நல்ல வேலை காத்திருக்கிறது, என்னோட உறவினரொருத்தர்.. ஏற்பாடு செஞ்சிருக்கிறார். இப்ப வயசு எனக்கு இருபத்தாறு, நானொன்றும் சின்னப் பையனில்லை. ஏதோ வேடிக்கைக்காக இத்தனையும் சொல்றேண்ணு, நீ நினைக்கக் கூடாது. புரியுதா? உன்னுடைய பதிலுக்காகத்தான் காத்திருக்கிறேன், என்ன சொல்ற?”

அவனை எப்படி சாமாளிப்பதென்கிற குழப்பம். அவனை மணம் செய்துகொள்ளணுங்கிற விருப்பமெதுவும் எனக்கில்லை. அவனைப் பிடித்திருந்தது, நேசிக்கவும் செய்தேன், அதற்காக கணவன் மனைவியாகணுமென்றால் எப்படி? அவனென்றில்லை, வேறொருத்த¨னைக்கூட மணம் செய்துகொள்கிற எண்ணமெல்லாம் இல்லை. வாழ்க்கை எனக்கு அலுத்திருந்தது.

” சிரில்.. அவசரப்படாதே, அது முடியாது”,… வார்த்தைகள் குழறின, தடுமாற்றத்துடன் பேசினேன்.

“- என்ன?… உங்க அப்பாவை நினைச்சு பயமா? விடு, உனக்கேன் அந்த கவலை. நான் பார்த்துக்கிறேன்,- சிரில்.

– இப்போ பிரச்சினை அப்பாவல்ல.. ஆன்(Anne). அவள்தான் பிரச்சினை. அவள் இதை விரும்பமாட்டாள். அவளைப் பொறுத்தவரை, நான் சின்னப்பாப்பா.. பெரியவளல்ல. அவள் சம்மதமில்லாமல் ஒன்றும் நடவாது,. நாளைக்கு அவள் முடியாதென்றால், அப்பாவும் கண்ணை மூடிக்கொண்டு தலையை ஆட்டுவார். என்னால முடியலை சிரில், மனசு கிடந்து தவிக்குது, கொஞ்சம் எங்கேயாவது உட்கார்ந்து பேசலாமா?…அங்கே நிற்கிறது.. எல்ஸாதானே …”

எல்ஸா, வீட்டுக்குள் அணிகின்ற கவுனில் அறையிலிருந்து இறங்கிவந்திருந்தாள், களையாகவும் பளிச்சென்றுமிருந்தாள். நான் மெலிந்தும் சோர்ந்துமிருந்தேன். அவர்களிருவருமே பார்வைக்குத் துலக்கமாக, உணர்ச்சியின் விளிம்பில், சந்தோஷ மனோபாவத்துடனிருக்க, என்னிடத்தில் ஆகச் சோர்வு. அப்போதுதான் ஏதோ சிறைவாழ்க்கையிலிருந்து மீண்டிருப்பதைப்போல. என்னை, உட்காருமாறு எல்ஸா(Elsa) கரிசனத்தோடு பணித்தாள்.

” – ரெமோன்(Raymond) எப்படி இருக்கிறார்? நான் வந்திருப்பது அவருக்குத் தெரியுமில்லே?”- எல்ஸா.

நடந்ததை மன்னித்தும், நடக்கவிருப்பதை நினைத்தும், அவள் முகத்தில் மலர்ந்த புன்னகையில் மகிழ்ச்சியின் சாயலிருந்தது. அவளிடத்தில், ‘அப்பாவுக்கு உன்னை மணம்செய்ய விருப்பமில்லை’யென்றோ, அவனிடத்தில், எனக்கு உன்னை மணம் செய்துகொள்கிற எண்னமில்லை’யென்றோ சொல்லமுடியாது. நான் கண்களை மூடி அமைதியாகவிருந்தேன் சிரில்(Cyril) காப்பி கொண்டுவரச் சென்றான். எல்ஸா, நிறுத்தாமற் பேசிக்கொண்டிருந்தாள். அவளுக்கு நான் புத்திசாலியென்கிற நினைப்பு, என்னிடத்தில் அதீத நம்பிக்கை. சிரில் கொண்டுவந்திருந்த காப்பியில் தூள் அதிகம், நல்ல வாசம். காய்ந்துகொண்டிருந்த சூரியனால், மனதிற்கு தெம்புகிடத்திருந்தது.

” – நானும் பலவகைகளில் யோசித்துபார்த்துட்டேன், சரியான வழி புலப்படலை- எல்ஸா.

– ஏது? வழி, இருந்தால்தானே கிடைக்கும். அந்தப்பெண்மணிமேல அந்த ஆளுக்கு அப்படியொரு பித்து, அவளும் நல்லா வசியம்பண்ணிவச்சிருக்கிறா, நாம செய்வதற்கு இதுலே ஒன்றுமில்லை..

– இருக்கு.. அதற்கு வழியிருக்கு. உங்களுக்குதான் அதைபற்றிய ஞானம் போதாது”, – நான்

எதிரிலிருந்த இருவரும் பவ்யமாக, நான் சொல்வதைக் காதுகொடுத்துக்கேட்பதைப் பார்க்க, எனக்குப் பெருமையாக இருந்தது. இரண்டுபேருக்குமே என்னைக் காட்டிலும் பத்து ஆண்டுகள் வயதில் அதிகம், இருக்கட்டுமே, என் அளவிற்கு யோசிக்கத் தெரியவில்லை என்கிறபோது வயது முக்கியமா என்ன? சட்டென்று சர்வசுதந்திரமும் கிடைக்கப்பெற்றவள்போலப் பேசத் தொடங்கினேன்.

” உளவியல் ரீதியில் இதை நாம அணுகவேண்டும்.”, – நான்.

அதிக நேரமெடுத்துக்கொண்டு, எனது திட்டத்தை விளக்கமாக அவர்களிடம் சொன்னேன். முன்தினம் எப்படியெல்லாம் நான் விவாதித்திருந்தேனோ, அவற்றையே அவர்களிடத்தில் திரும்பவும் கேட்க நேர்ந்தது. அவர்கள் எழுப்பிய மறுப்புகளை வலுவிழக்கசெய்ய முயன்று திருப்திபட்டுக்கொண்டேன்- ஒருவகையில் செலவில்லாமல் கிடைத்த மகிழ்ச்சி, ஆனாலும் அவர்களிருவரையும் எனது கருத்துக்கு இணங்கவைப்பதற்குள் போதும்போதுமென்றாகிவிட்டது. ”தாராளமாக நம்மால் அவர்களுக்கு எதிராக செயல்படமுடியும்’ என்றேன். ஆனால் அத் திட்டத்தை நடைமுறைபடுத்தும் எண்ணமெதுவும் அப்போதைக்கு மனதில் சுத்தமாக இல்லை, ‘சிரிலி’டமும், ‘எல்ஸா’விடமும், எனது தயக்கத்தைச் சொல்ல நினைத்தபோதும், அதற்குச் சரியான காரணங்களை வைக்கவேண்டுமே என்பதாற் குழப்பமிருந்தது.

“- எனக்கென்னவோ நீ சொல்றதெதுவும் சரியாப் படலை. உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறதுக்கு இதைத் தவிற வேறுவழிகளில்லையென்பதால், ஏற்கிறேன்.

– நான் என்ன சொல்லவறேன்னா, நடந்தவற்றுக்கு ஆன்(Anne) மாத்திரம் பொறுப்பல்ல என்கிறேன் – நான்.
– என்ன நடக்குமென்று உனக்கு நன்றாகவேத் தெரியும், அவள் உங்கள் குடும்பத்திலொருவளென்றாள், நாளைக்கு அவள் யாரைக் கை காட்டுகிறாளோ, அவனைத்தான் நீ, கல்யாணம் பண்ணிக்கொள்ளவேண்டிவரும்.” -எல்ஸா.

அப்படியும் நடக்கலாம். என் கண்முன்னே காட்சிகள் விரிந்தன, எனது இருபதாவது பிறந்ததினம், ஆன்(Anne) இளைஞன் ஒருவனை அழைத்துவருகிறாள்:அநேகமாகப் பட்டதாரி இளைஞன், பிரகாசமான எதிர்காலமுள்ள பையன், அதிபுத்திசாலி, கட்டுடல், பரஸ்பர புரிந்துணர்வுகளுக்குச் சொந்தக்காரன்.. இத்யாதி இத்யாதி அமசங்களுடன், ஓரளவிற்கு ‘சிரிலை'(Cyril)யொத்து…. கலகலவென்று சிரித்தேன்.

” – தயவு செய்து சிரிக்காதே… இதொன்றும் சிரிக்கிற விஷயமல்ல. சொல்லு.. எல்சாவை(Elsa)க் காதலிப்பதுபோல நடித்தால் உனது மனசுக்குப் பொறுக்குமா? இந்தமாதிரி திட்டத்தையெல்லாம், எப்படியுன்னால யோசிக்க முடியுது. என்னை நீ காதலிப்பது உண்மைதானே?”

சிரில்(Cyril) குரலைத் தாழ்த்திப் பேசினான். புரிந்துகொண்டவள்போல ‘எல்ஸா’ விலகியிருந்தாள். பழுப்பு நிறம், கண்களில் சோர்வு, நிறைய ஏக்கமென்றிருந்த அவனது முகத்தை ஏறிட்டு நோக்கினேன். அவன் என்னை காதலிக்கிறான், உண்மை. ஒர் வித்தியாசமான உணர்வை அது எனக்குக் கொடுத்தது. அவனது வாய், உயிர்ப்புள்ள உதடுகள், அத்தனை நெருக்கத்தில்… எனது அறிவுஜீவி மனப்பான்மை சட்டென்று விலகிக்கொண்டது. மெல்ல என்மீது இறங்கிய அவனது முகம், எனது அதரங்கள் இடம்பார்த்து அமர்ந்தது, தாங்கள் ஏற்கனவே அறிமுகமானவர்கள் என்பதை இருதரப்பு அதரங்களும் புரிந்துகொண்டிருக்கவேண்டும். விழிகள் மலர, வேர்பிடித்தவள்போல, அசையாமல் அமர்ந்திருக்கிறேன், அசைவற்று அவனது அதரங்கள் எனது அதரங்களோடு பொருந்தின, வெப்பம் குறைந்திராத தடித்த உதடுகள், அவற்றின் குறும்பயணத்தில் மெல்லிய அதிர்வு, முடிவுக்குக் கொண்டுவர நினைத்ததைப்போல, அழுந்தப் பதிந்துப் பின்னர் விலகிக்கொண்டன. அவனது முத்தம் எனது சரீரத்தை சீண்டிவிட்டிருந்தது, நான் அதிர்ந்து கொண்டிருந்தேன், அவன் எனது சரீரமெங்கும் கோலோச்சுகிறான், நான் செய்வதறியாமல் தவிக்கிறேன், எத்தனை பலம்.. எத்தனை சாமர்த்தியம்…படித்து பட்டம்பெறுவதைக்காட்டிலும், ஒரு பையனைப் பட்டப்பகலில் முத்தமிடுவது எனக்குச் சுலபமாக வருமென்று புரிந்தது. ஆசுவாசப்படுத்திக்கொள்ளவென்று கொஞ்சம் விலகிக்கொண்டேன்.

” – செசில்(Cecile) நாம ஒன்றாக இருக்கலாம். திட்டமிட்டபடி, எல்ஸா(Elsa)வுடனான காதல் விளையாட்டுக்கு நான் தயார்.”

என்னுடைய கணக்குகள் சரியா? போடவிருக்கிற நாடகத்தின் சூத்ரதாரி என்கிற வகையில் இப்போது கூட, அனைத்தையும் நிறுத்திவிடமுடியும்.

” – உன்னோட திட்டங்களை நினைக்க ஆச்சரியமாகத்தான இருக்கு”..புன்னகைத்தபடி கூறினான், அவனுக்கேயுரிய தப்பிக்கும் புன்னகை, உதட்டை மெல்ல உயர்த்தி, போக்கிரிகுணத்தை அடையாளப்படுத்தியது, சாதாரணபோக்கிரியல்ல மகா போக்கிரி.

“- சிரில், தயவு பண்ணு.. முத்தமிடு..வா நெருக்கமா வா.. என்னை புரிஞ்சுக்கோ.. சீக்கிரம்..”

ஆமாம், அப்படித்தான் விருப்பமில்லாமலேயே, ஒரு வித உந்துதலில் அந்த நாடகத்தை ஆரம்பித்துவைத்தேன். கசப்பும், கடுமையும் இருந்தபோதிலும், என்னைமீறி சிலவிடயங்கள் நடக்கிறபோது, அம்மாதிரியான தருணங்களை வரவேற்றேன். தவிர இந்தவிஷயத்தில் குற்றவாளியென்றால் அது நானாகத்தான் இருக்கவேண்டும், எனது சோம்பலோ, சூரியனோ, அல்லது சிரிலுடைய முத்தமோ குற்றவாளிகளல்லர்.

சரியாக ஒரு மணிநேரத்திற்குப் பிறகு, இனி இருந்தால் தலையைப் பிய்த்துக்கொள்ளவேண்டுமென்கிற நிலையில், எனது புதிய கூட்டாளிகளிடமிருந்து சொல்லிக்கொண்டு புறப்பட்டேன். எனது இரண்டுங்கெட்டான் முடிவுக்குச் சாதகமாக பல காரணங்களிருந்தன: முதலில் எனதுத் திட்டம், எனக்கே அதன் வெற்றியைக்குறித்து நம்பிக்கையில்லை. பிறகு ஆன்(Anne)மீது அப்பா கொண்டுள்ள மோகம், நாளைக்கே இந்தமோகம் அவரை விசுவாசமிக்க மனிதராக மாற்றக்கூடும். அடுத்து சிரிலோ(Cyril), எல்சாவோ(Elsa) எனது துணையின்றி, தன்னிச்சையாய் செயல்படக்கூடியவர்களென்று நான் நினைக்கவில்லை. எனது தகப்பனார், இந்தவிளையாட்டில் மும்முரமாய் இறங்கிவிட்டதுபோல ஓர் அறிகுறி, இந்தநிலையில் எனக்கேன் வன்பு? நான் போட்ட உளவியல் கணக்குகள், சரியா தவறா என்பதைப் பார்ப்பதில்மாத்திரம் ஒருவித சந்தோஷம், எப்போதும்போல இருந்தது.

தவிர சிரில் என்னைக் காதலிப்பதும், என்னை மணம் செய்துகொள்வதில், அவனுக்குள்ள விருப்பமும் என்னை மகிழ்ச்சிக்கடலில் ஆழ்த்தியிருந்தன. ஒன்று அல்லது இரண்டுவருடங்களில் வளர்ந்து பெரியவளாகிவிடுவேன். அதுவரை அவன் காத்திருப்பானென்றால், எனக்கும் இந்தத் திருமணத்திற் பூரண சம்மதம். மனதில், சிரிலோடு(Cyril) வாழ்வதுபோலக் காட்சி, அவனோடு உறங்குகிறேன், அவனைவிட்டு விலகாமல், எந்த நேரமும் அவனுடனேயே இருக்கிறேன். ஒவ்வொரு ஞாயிறன்றும் நாங்களிருவரும் மதிய உணவினை அப்பாவுடம் ஆன்(Anne)னுடனும் சாப்பிடவேண்டி செல்கிறோம். அப்பா, ஆன், சிரில், நான், சிரிலுடைய அம்மாவென அனைவரும் உணவு மேசையில். வழக்கம்போல சிரிலுடைய அம்மா, தனது பேச்சால், உணவு நேரத்திற்கு கலகலப்பூட்டுகிறாள்.

ஆன்(Anne) மேற்தளத்தில் நின்றுகொண்டிருந்தவள், கடலில் அப்பாவைப் பார்த்ததும் இறங்கி அவரோடு சேர்ந்துகொண்டாள். நான் அவர்களை நெருங்கியதும் வரவேற்ற முகத்தில் ஒருவித நமட்டுச்சிரிப்பு, ஏதோ முதல்நாள் நிறைய குடித்த மனிதர்களை மறுநாள் பார்ப்பதுபோல. “நேற்றைய இரவு ஏதோ சொல்லவந்தாய், அதற்குள் நான் கண்ணயர்ந்துவிட்டேன், அதை இப்போது சொல்லமுடியுமா?”, என்று ஆன்னிடம்(Anne) கேட்டேன். சிரித்துக்கொண்டே மழுப்பினாள், அதற்குப்பொருள், சொன்னால், நான் வருந்துவேனாம். அப்பா, நீரிலிருந்து எழுந்தபோது, எப்போதும்போல அவரது வாட்டசாட்டமான உடல் என்னைக் கவர்ந்தது. ஆன்னுடன்(Anne)சேர்ந்து நானும் நீந்தினேன். தலைமுடியில் தண்ணீர் படாமல் தவிர்க்க நினைத்தவள்போல, தலையை நீருக்குமேலே வைத்தபடி நிதானமாக நீந்தினாள். பின்னர் மூவருமாக அருகருகே வயிறுபடிய நீந்தினோம்: நான் நடுவில் சத்தமின்றி அமைதியாக நீந்த, இருபுறமும் அவர்கள்.

அபோதுதான் நீர்ப்பரப்பில் மறுகோடியில், பாய்விரித்த விளையாட்டுப்படகு கண்ணிற்பட்டது. எனது தகப்பனார்தான் முதலில் பார்த்தார்.

” – அட நம்ம சிரில், என்ன ஆச்சு அவனுக்கு? என சிரித்தபடி கேட்ட அப்பா, மீண்டும், ” ஆன்.. அவனை மன்னிக்கலாம்? என்ன நினைக்கிற? உண்மையில் அவன் நல்ல பையன்”, – என்றார்.

தலையை உயர்த்திப் பார்த்தேன், நிலைமையின் விபரீதம் உறைத்தது.

” – என்ன செய்யறான் அவன், நம்ம பக்கம் வந்ததும் இத்தனை, வேகமெதற்கு? அடட, அவன் தனியா இல்லையே, கூட இருக்கிறது யாரு?…”

அடுத்து, ‘ஆன்’ தலையை உயர்த்திப்பார்த்தாள்…படகு எங்களைக் கடந்தபோது வேகமெடுத்தது. சிரில்(Cyril) கண்ணிற்பட்டதும், அவனிடத்தில் மானசீகமாக வேண்டாம், போய்விடென்று கெஞ்சுகிறேன்.

இரண்டு நிமிடத்திற்குப் பிறகும் நடந்து முடிந்த சம்பவத்தின் அதிர்ச்சியிலிருந்து, அப்பா மீளாமலிருந்தார். அவர் என்ன சொல்லப்போகிறாரெனக் காத்திருந்தேன்.

” அட.. எல்ஸா(Elsa)தானே அது? அவளுக்கென்ன வேலை இங்கே.” என்றவர் ஆன்(Anne)னிடத்தில், “அவள் கெட்டிக்காரி.. பாரேன் அந்தப்பையனை வளைத்துப்போட்டால், கிழம் தன்னைக் கூடவே வைத்துக் கொள்ளுமென்று நினைக்கிறாள்போல.”

அப்பா சொன்னது எதையும் ஆன் காதில்வாங்கியதாகத் தெரியவில்லை. எனதுபக்கம் திரும்பினாள். அவளை ஒருகணம் ஏறெடுத்துபார்த்தேன், குற்ற உணர்வில் அவளைப்பார்க்கத் திராணியற்று மணற்பக்கமாய் முகத்தைத் திருப்பிக்கொண்டேன். மெல்ல நீண்ட அவளது கரம், எனது கழுத்தில் விழுந்தது:

” – இங்கே பாரு. என்னை பழிதீர்த்துகொள்ற, அப்படித்தானே?”

கண் திறந்து பார்க்கிறேன்: அவளது பார்வையில் கவலை, ஒரு விதக்கெஞ்சல். முதன் முறையாக உணர்ச்சியுள்ள ஜீவனைப் பார்க்கிற பார்வை, முன்பொருநாள் இப்படித்தான்.. நான் மெல்ல செருமுகிறேன், அவளது கரத்திலிருந்து விடுபட நினைத்தவள்போல பலவந்தமாகத் தலையை எனது தகப்பனார்பக்கம் திருப்பினேன். அவர் இன்னமும் படகினைப் பார்த்தபடி இருந்தார்.

” செசில் செல்லம்.. தப்பு என்னுடையதுதான். உன்னிடத்தில் இத்தனை கடுமையாக நடந்திருக்கக்கூடாது, ஒத்துக்கொள்றேன்…ஆனால் உன் மனதை நோக அடிக்கணுங்கிறதும் எனது விருப்பமில்லை, என்னை நம்பு.” -ஆன்

எனது தலை, பிறகு கழுத்தென்று அவளது கை தடவியபடி முன்னேறியது. அசையாமல் இருந்தேன். அலை திரும்பும்போதெல்லாம், மணல் எனது சரீரத்தில் ஏற்படுத்திய குறுகுறுப்பை, அவளது தீண்டலில் உணர்ந்தேன், எதிரியின் வெற்றியில் குதூகலிக்கும் மனப்பான்மை, ஒருவித இதம் என்னைக் கவ்வியது, எனது கோபமோ, இச்சையோ அல்லது வேறு உணர்வுகளோ எனக்கு இதுவரை தந்திராத அனுபவம். போதும் இந்த நாடகமெல்லாம் போதும், இனி அவர்கள் இருவரின் கைகளிலேயே காலமுச்சூடும் கிடக்கலாமோ என்று கூட மனது நி¨த்தது.. இதுவரை எனது வாழ்க்கையில், இப்படியொரு பலவீனத்தின் முரட்டுத்தனத்தில் சிக்கி வருந்தியதில்லை. கண்களை இறுக மூடினேன், எனது இதயஓட்டம் நின்றுவிட்டதுபோல பிரமை.

——————————————————————————

Series Navigation

நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா