• Home »
  • கதைகள் »
  • மறுபடியும் ஒரு மகா பாரதம் – அத்தியாயம் – 33

மறுபடியும் ஒரு மகா பாரதம் – அத்தியாயம் – 33

This entry is part of 36 in the series 20060811_Issue

ஜோதிர்லதா கிரிஜா


கூட்டத்தினரை நோக்கிக் கையமர்த்தி அவர்களது ஆரவாரத்தைத் தடுத்த பின், துர்க்கா தொடர்ந்தாள்: “கொஞ்ச நாள்களாக ‘தலித்’ எனும் சொல் இலக்கிய உலகிலும் கலை உலகிலும் கூட அடிபடுகிறது. ‘தலித்’ என்பது முன்னர் நாம் அரிஜனங்கள் என்று கூறிவந்தவர்களை விடவும் அதிக அளவில் தாழ்த்தப்பட்டவர்களைக் குறிக்கும் சொல்லாகும். ‘தலித்’ என்னும் இந்திச் சொல்லுக்கு, ‘மிதிக்கப்பட்ட, நசக்கப்பட்ட, நாசமாக்கப்பட்ட’ என்றெல்லாம் பொருள்கள் உண்டு. மிதிக்கப்பட்டு, நசுக்கப்பட்டு, நாசமும் ஆக்கப்பட்ட மனிதர்கள் யாராயினும் அவர்கள் தலித் மக்களே! இந்த அளவுகோலின்படிப் பார்த்தால், பெண்ணினம் முழுவதுமே ‘தலித்’ எனும் தலைப்பின் கீழ் வருகிறது! காலங்காலமாக அடிப்படை உரிமைகள் மறுக்கப்பட்டு, ஆண்களால் மிதிக்கப்பட்டும், நசுக்கப்பட்டும், நாசமாக்கப்பட்டும் வந்துள்ள இவர்கள் ‘தலித்’ மக்கள் அல்லரெனில், வேறு யாரை அப்பெயரால் அழைப்பது!

“ஆனால், ஒட்டுமொத்தமாக நசுக்கப்பட்ட சில இனத்தாரை மட்டுமே ‘தலித்’ என்கிறார்கள். இவர்களில் ஆண், பெண் ஆகிய இருபாலரும் அடக்கம். இதை நாங்கள் மறுக்கவில்லை. எனினும், தலித்துகள் என்று முத்திரை குத்தப்பட்ட இனத்தவர்களிலும் கூட, அவ்வினத்தவரி பெண் இனத்தினர் ஆண் தலித்துகளால் நசுக்கப்பட்டு வந்துள்ளவர்களே! இதைப் பார்க்கும் போது, பெண் தலித்துகள் ஆண் தலித்துகளை விடவும் கேடுகெட்டு நாசமானவர்கள் என்பது தெளிவாகிறது! ஆண்கள், எவ்வினத்தவராயினும், பெண்களை நசுக்குபவர்களே என்றும் ஆகிறது. இன்னும் தெளிவாய்ச் சொல்ல வேண்டுமானால், தாங்கள் நசுக்கப்படுவதற்கு எதிராய்க் குரல் கொடுத்தபடியே, ஆண் தலித்துகள் தங்களைச் சார்ந்துள்ள பெண் தலித்துகளை நசுக்கிக்கொண்டிருக்கிறார்கள்! ஆகவே, இந்தக் கூட்டம் பெண்கள் இனத்தையே ஒட்டுமொத்தமாக தலித்துகள் என்று அறிவித்து அவர்களுக்குத் தனிப்பட்ட சலுகைகளை வழங்க வேண்டும் என்கிற கோரிக்கையை அரசின் முன் வைக்கிறது.. .. ..”

பெண்கள் மறுபடியும் கைதட்டி ஆரவாரம் செய்தார்கள்.

“நாங்கள் சென்னையில் சில மகள்¢ர் இல்லங்களை நடத்தி வருகிறோம். இவற்றில் உள்ள பெண்களில் பெரும்பாலோர் கணவனால் தள்ளிவைக்கப்பட்டவர்கள். கேட்கும் போதெல்லாம் பிறந்த வீட்டிலிருந்து பெருந்தொகையையோ அல்லது விலை உயர்ந்த பொருள்களையோ கொண்டுவந்து கொடுக்கவில்லை எனும் காரணத்துக்காகக் கொடுமைப்படுத்தப் பட்டவர்கள்தான் இவர்களில் ஒரு சாரார். மேலும் சிலர், பெற்றோரால், ‘நீ இருக்க வேண்டிய இடம் கணவனின் வீடுதான்’ என்று அறிவுரை சொல்லப்பட்டுக் கட்டாயமாய்த் திருப்பியனுப்பி வைக்கப்பட்டவர்கள். அவர்களுடைய வாதம் இன்னதென்பதைப் பெற்றோர் காது கொடுத்துக் கேட்கக் கூடப் பெரும்பாலும் தயாராயிருப்பதில்லை. இந்தப் பெண்களில் சிலர், புகுந்த வீட்டுக்குப் போகாமல், துணிந்து இங்கு வந்து சேர்ந்தவர்கள். குற்றம் இழைத்த பல கணவன்மார்கள், புகுந்த வீட்டார் ஆகியோர் மீது நாங்கள் வழக்குப் போட்டுப் பெரும்பாலானவற்றில் வெற்றியும் பெற்றுள்ளோம். குற்றவாளிகளுக்குத் தண்டனையும் பெற்றுத் தந்துள்ளோம். எனினும் பல வழக்குகள், அவர்களுக்கு உள்ள செல்வாக்கால், இழுத்தடிக்கப்பட்டு வருகின்றன. .. .. இதற்கும் காவல்துறையே பொறுப்பேற்க வேண்டும்.. ..”

முன்வரிசையில் உட்கார்ந்திருந்த காவல்துறை ஆணையர் மீண்டும் ஒரு முறை அசட்டுக் களையுடன் நெளிந்தார்.

“.. .. பெண் சமீப காலமாய் ஆணுக்கு நிகராய் வெளியே வந்து சம்பாதிக்கத் தொடங்கி யிருக்கிறாள். இப்போது நான் குறிப்பிட்டது படித்துவிட்டு வேலைக்கு வரும் பெண்களைப் பற்றி. ஆனால், காலங்காலமாகவே, கீழ் மட்டத்து ஏழைப் பெண்கள் ஆணுக்கு நிகராய் வெளியே சென்று வேலை செய்து சம்பாதித்துக்கொண்டுதான் இருக்கிறார்கள். வயலில் நாற்று நடும் பெண்கள் அருகிலேயே உள்ள மரங்களின் கிளைகளில் தூளிகள் கட்டிக் குழந்தைகளை அவற்றில் விட்டு விட்டு ஆண்களுடன் வயலில் இறங்கி வேலை செய்கிறார்கள். இன்னும் சில துறைகளிலும் அப்படியே. இதனால், பெண்களின் வேலைச் சுமை ஆண்களுடையதைக் காட்டிலும் மிக அதிகமாக உள்ளது. ஆண்களில் நூற்றுக்குத் தொண்ணூறொன்பது பேர் வீட்டு வேலைகளில் பெண்களுக்கு உதவுவதே கிடையாது. வெளி வேலையில் ஆணும் பெண்ணும் சம அளவிலான உடலுழைப்பில் ஈடுபடும் நிலையிலும், வீடு திரும்பியதும் பெண்ணே வீட்டு வேலைகள் எல்லாவற்றையும் செய்ய வேண்டுமென்பதும், ஆண் மட்டும் ஹாய்யாகப் படுத்துக்கொண்டு ஓய்வு எடுத்துக்கொள்ளும் உரிமை யுள்ளவன் என்பதும் என்ன நியாயம்? சொல்லுங்கள், சகோதரர்களே! யோசியுங்கள் அருமைச் சகோதரர்களே! காலங்காலமாகப் பெண்ணை இவ்வாறு நடத்தியே பழக்கப்பட்டுள்ளதால் இப்படி ஒரு தகாத குணம் உங்கள் இரத்தத்தில் ஊறிக் கிடக்கிறது. எனினும் கொஞ்சமேனும் சிந்தித்தால் அது அநியாயம் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளுவீர்கள். . ..

“.. இந்தியாவின் சுதந்தரப் பொன்விழாவுக்கு இன்னும் இரண்டே ஆண்டுகள்தான் உள்ளன. இன்னும் ராஜஸ்தான் மாநிலத்தில் பெண்களை மரித்த கணவனுடன் ‘உடன்கட்டை’ ஏற்றுகிற பழக்கம் போகவில்லை என்று ராஜஸ்தான் பெண்ணியக்கத் தலைவி சொன்னதைக் கேட்டீர்கள். இவற்றையெல்லாம் கண்டும் காணாதிருப்பதோடு. அவற்றை நாம் சுட்டிக்காட்டுகையில், அவற்றுக்கு மதவாதிகள் சப்பபைகட்டுக் கட்டுவதும், சாஸ்திரங்களின் இடைச்செருகல்களுக்குப் பின்னால் ஒளிந்துகொண்டு தப்பான விளக்கம் அளிப்பதும்தான் கொடுமையிலும் கொடுமை! .. .. எனக்கு முன் பேசிய பல தலைவியரும் சுட்டிக்காட்டிய குறைகளையெல்லாம் களைவதற்கும், பெண்களும் ஆண்களைப் போன்றே மனிதர்களே என்பதை ஆண்களுக்குப் புரிய வைப்பதற்கும் எங்கள் மகளிர் அமைப்புகள் தொடர்ந்து பணிபுரியும். அதனால்தான் எங்கள் இயக்கத்திலுள்ள ஆண்களுக்கெல்லாம் முன்னோடியாகத் திகழும் என் தந்தையாரை யத்த திரு சாமிநாதன் தாம் தொடங்கிய பத்திரிகைக்கு – ‘திரௌபதியின் போராட்டம் இன்னும் தொடர்கிறது’ என்கிற பொருளில் – ‘மகாபாரதம்’ என்று பெயரிட்டார். .. .. இனி, கேள்வி நேரம். கூட்டத்தினர் கேள்விகள் கேட்கலாம்.. .. .. இது ஒரு கலந்துரையாடல் போல் நடை பெறும்.. ..”

ஓர் இளைஞன் எழுந்து நின்று சம்மதம் பெற்று ஒலிபெருக்கிக்கு முன் வந்து நின்றான்: “வரதட்சிணை எனும் அசிங்கத்தை மாமியார் எனும் பெண் செய்வதற்கு ‘ஆண் தான் உயர்ந்தவன்’ என்பதாய் அவளை நம்பச்செய்த ஆணின் சதியே காரணம் என்றீர்கள். அப்படியே இருக்கட்டும். ஆனால், மருமகள்களை மாமியார்கள் மண்ணெண்ணெய் ஊற்றி எரிக்கிறார்களே! அதன் அடிப்படை என்ன? பெண்கள் இயல்பாகவே பொறாமை பிடித்தவர்கள் என்பதை ஒப்புக்கொள்ளுகிறீர்கள்தானே? இல்லாவிட்டால், அதற்கும் ஆண்கள் மேல் பழி போடுவீர்களா!”

“உங்கள் ஆத்திரத்தை என்னால் புரிந்துகொள்ள முடிகிறது, நண்பரே! ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைக் கவனிக்கத் தவறியதால்தான் நீங்கள் இப்படி ஒரு கேள்வியைக் கேட்கிறீர்கள் என்று தோன்றுகிறது. அதாவது, மருமகள்கள் எரிக்கப்படுகிற வழக்குகளில், சம்பந்தப்பட்ட மாமியார்கள் அனைவருமே- நாம் விசாரித்து அறிந்த வரையில் – படிக்காத பெண்களாகவே இருந்துள்ளனர். ஆனால், அந்த மாமியார்களுடன் ஒத்துழைத்து இளம் பெண்களை -இன்னுமொரு பென்ணை மணக்கும் ஆசையில் – கொளுத்திய அவர்களுடைய மகன்களும், கணவன்மார்களும் – அதாவது மாமனார்களும் – பெரும்பாலும் படிததவர்களாகவே இருந்துள்ளனர். மாமனார் அரைகுறைப் படிப்பாளியாக இருந்தாலும், மாப்பிள்ளைகள் நல்ல படிப்புப் படித்தவர்களே. காவல் துறை சார்ந்த சிறு ஊழியர்கள் தொடங்கி துணைக் காவல் மேலாளர் வரை (D.S.P.) வரையிலும் உள்ள அலுவலர்கள், கல்லூரிப் பேராசிரியர்கள், வங்கிகளில் பணிபுரிபவர்கள், தபால், தொலைபேசித் துறை போன்ற மைய அரசு உயர் அதிகாரிகள் முதலானோர் வரையிலும் இக்கொலையாளிகளில் அடங்குவார்கள். எனவே, இதிலிருந்து என்ன தெரிகிறது? கல்வி ஆணைப் பண்படுத்துவதை விடவும் பெண்ணையே அதிகம் பண்படுத்துகிறது என்பதேயாகும்! ஏனெனில் மருமகளைக் கொலை செய்தவர்களில், நாம் ஏற்கெனவே கூறியபடி, படித்த மாமியார் ஒருவர் கூட இருந்ததில்லை. எனினும், நாங்கள் அறியாத விதிவிலக்குகள் இருக்கக்கூடும்.

“ .. .. அடுத்து, பெண்கள் பொறாமைக்காரிகள் என்பதை நான் ஒப்புக்கொள்ளுகிறேன். ஆனால், பெண்ணின் பொறாமைகள் அற்பமானவை. அதிகத் தீங்கு செய்யாதவை. இன்னொரு பெண்ணின் அழகின் மீது, அவள் அணியும் ஆபரணங்கள் மீது, தெரிந்தவர்களின் செல்வநிலை மீது, பிற பெண்களின் கணவன்மார்கள் தங்கள் கணவன்மாரை விடவும் அதிகம் சம்பாதிக்கும் நிலை மீது என்றெல்லாம் அவளுக்குப் பொறாமைகள் உண்டுதான். ஆனால் தன் கணவன் தன்னை விட அதிகம் படித்தவனாக இருப்பது பற்றியோ, அதிகம் சம்பாதிப்பது பற்றியோ அவளுக்குத் துளியும் பொறாமை கிடையாது. மாறாக அவள் அதில் பெருமையே கொள்ளுகிறாள். ஆனால், அருமை நண்பரே, ஆண்கள் அப்படியா! பெண்களின் உயர்வை அவர்கள் துளியும் சகிப்பதில்லை. தன் காதலி ஏதோ காரணங்களுக்காகக் கைநழுவிப் போய்விட்டால், அவள் கணவனையோ அல்லது அவளையேவோ கூடக் கொலை செய்கிற அளவுக்கு ஆண்கள் போகிறார்கள். பெண்கள்அப்படிச் செய்வதுண்டா? தன் மனைவி சோரம் போனால், அவளையும் அவள் கள்ளக் காதலனையும் அவள் கணவன் கொலை செய்கிற அளவுக்குப் போகிறான். அவள் சோரம் போவதை நான் சரி யென்று சொல்லுவதாக நினைக்காதீர்கள், நண்பர்களே!.. எத்தனை ஆண்கள் சின்னவீடு வைத்திருக்கிறீர்கள்! கள்ளக் காதலிகளை வைத்திருக்கிறீர்கள்! விஷயம் தெரியவரும் நிலையிலும் பெண் தன் கணவனைக் கொலையா செய்கிறாள்! இவற்றைக் குறிப்பிடுவதற்குக் காரணம் பொறாமை யாருக்கு அதிகம் என்பதைச் சுட்டிக் காட்டுவதற்காகத்தான்!”

“மணப்பெண், ‘வரதட்சிணை கேட்பவனை மணக்க மாட்டேன்’ என்று சொல்லலாமே! வாங்குபவர்கள் மட்டும்தான் குற்றவாளிகாளா? லஞ்சம் கொ¡டுப்பது குற்றம் எனபது போல், வரதட்சிணை கொடுப்பதும் குற்றந்தானே?””

“ஒப்புக்கொள்ளூகிறோம், சகோதரரே! மகாத்மா காந்தியும் அதைத்தான் சொன்னார். ஆனால் அந்த அளவுக்குப் போராடும் துணிச்சல் கொள்ளுகிற படியா நாம் பெண்களை வளர்க்கிறோம்? மீசையும் கிருதாவும் வைத்துக்கொள்ளும் ஆண்களுக்கே இல்லாத துணிச்சலைப் பெண்களிடம் எவ்வாறு எதிர்பார்க்கிறீர்கள்? திருமணத்தை ஒதுக்கி வாழப் பல பெண்கள் இதனால் முன்வந்தால், சமுதாயக் கோளாறுகள் நிறைய ஏற்படுமே! எத்தகைய கோளாறுகள் என்பதை எடுத்துச் சொல்ல நான் நிறைய நேரம் பேச வேண்டியதிருக்கும். எனவே, அது வேண்டாம். .. .. பெற்றோரின் கெடுபிடிகளைப் பெண்ணால் எப்படித் தாக்குப் பிடிக்க முடியும்? ஆண்களாலேயே முடியாத போது? எனினும் பெண்களும் முடிந்த வரை போராடத்தான் வேண்டும் என்பதே நமது நிலைப்பாடு. மொத்தத்தில், வரதட்சிணைப் பிரச்னையில் ஆண்களின் தப்பே அதிகம்!”

“வரதட்சிணை வாங்குவோரின் எண்ணிக்கை குறைந்து வருகிறது. அப்படி யிருக்க, ஏனிந்த ஆர்ப்பாட்டம்?”

“வரதட்சிணை வாங்காதவர்கள் யாரென்பதைக் கவனியுங்கள், நண்பரே! கவனித்தால், உங்கள் பிரமை நீங்கிவிடும். டாடா குடும்பத்தைச் சேர்ந்த மணமகன் பிர்லா குடும்பத்துப் பெண்ணை வரதட்சிணை இல்லாமல் மணப்பதில் எந்தப் பெருமையும் இல்லைதானே! ஆனால், வரதட்சிணை வாங்காமல் ஒரு பணக்காரன் ஏழைப்பெண்ணை ஏற்கிற திருமணம், ஒரு பணக்காரன் வரதட்சிணை வாங்காமல் ஒரு நடுத்தரக் குடும்பப் பெண்ணை ஏற்கிற திருமணம், ஓர் ஏழை இன்னோர் ஏழைப் பெண்ணை வரதட்சிணை கேட்காமல் செய்துகொள்ளும் திருமணம் ஆகியவை பற்றித்தான் நாம் பெருமையடித்துக்கொள்ள முடியும்! கொஞ்ச நாள்களுக்கு முன், ஓர் அரசியல் வார இதழ், ‘பொழுது விடிந்தால், பொழுது போனால், ரேடியோவும் தொலைக்காட்சியும் வரதட்சிணையைப் பற்றியே அறிவித்து அறுக்கின்றனவே! நாட்டில் வேறு பிரச்னைகளா இல்லை? இந்தச் சுண்டைக்காய் விஷயத்தை இந்த அரசு இப்படிப் பெரிது பண்ணுகிறதே! முதலாவது, இது ஒரு பிரச்னையா என்ன!’ என்று பெட்டிச்செய்தியாக வெளியிட்டு நக்கலடித்திருந்தது. ஆனால், ஒன்று சொல்லுகிறேன், சகோதரர்களே! வரதட்சிணை ஒழியாவிட்டால், நாட்டில் பால்ரீதியான குற்றங்கள், தவறுகள், தகாத உறவுகள் ஆகினவை மிகும்! பாலுறவு விஷயங்களில் நேர்மையான விதிகளைக் கடைப்பிடிக்கத் தவறுகிற மனிதக் கூட்டத்தால் ரவுடிகள் பெருமளவு உற்பத்தியாவார்கள்! கொலைகள் மிகும்! இதுதான் விளைவா யிருக்கும்.. .. ..இதை மட்டும் விவாதிக்க ஒரு தனிக் கருத்தரங்கே தேவையாயிருக்கும். இது பற்றிப் பிறகு பார்க்கலாம்.”

“பெண்கள் ஆண்களுக்கு நிகரான சந்தர்ப்பங்கள் கொடுக்கப்பட வேண்டியவர்கள் என்று உங்கள் ‘மகா பாரதம்’ பத்திரிகையில் அடிக்கடி எழுது¤கிறீர்கள். கடவுள் அவர்களது உடல் அமைப்பைப் பிள்ளை பெறுவதற்கென்று அமைத்திருக்கும் போது, அதைத் தவிர அவர்களுக்கு வேறு பணிகளில் ஆர்வம் எதற்கு? அது இயற்கையை மீறுவதாகாதா?”

துர்க்கா வாய்விட்டுச் சிரித்தாள்: “ஓ! அப்படியா! ‘பிள்ளை பெறுவது மட்டுமே அவர்கள் பணி; அதன் வளர்ப்பே அவர்கள் கடமை. வேறு எந்த வேலையும் அன்று’ என்கிறீர்கள். அப்படித்தானே! சரி. உங்கள் வாதத்துக்கே வருகிறேன். பிள்ளை பெறுவது மட்டுமே பெண்களின் வேலையாயின், அவர்களைப் பிள்ளைபெறச் செய்வதற்கான செய்கையில் இடுபடுதல் மட்டுமே ஆண்களின் வேலையா யிருத்தல் வேண்டும்! பெண்ணின் உடற்கூறு பிள்ளை பெறுவது என்றால், ஆணின் உடற்க்கூறு பெண்ணைப் பிள்ளை பெறச் செய்வதே என்றாகிறது! இதைச் செய்வதோடு நிறுத்திக்கொள்ளாமல், ஆண் தன் மூளையை உபயோகித்து ஏதேதோ சாதனங்களை மனித வாழ்வுக்குப் பயனளிக்கும் வண்ணம் கண்டுபிடித்துள்ளான். ஏன்? மனித குலத்துக்கு நாசத்தைத் தேடித் தருபவைகளையும் கண்டு பிடித்துள்ளான்! ஆனால், பெண் என்பவள் மட்டும் பிள்ளை வளர்ப்புக்கானது போக மீதமிருக்கும் பொழுதுகளில் தன் மூளையை மழுங்கடித்துக்கொள்ள வேண்டும்! கல்வியறிவு கூட அவளுக்குத் தரமாட்டீர்கள். அப்படித்தானே? பேஷ், பேஷ்! உடற்கூறு பற்றிய உங்கள் வாதம் நியாயமாயின், ஆண்டவன் பெண்களுக்கும் ஏன் மூளையைக் கொடுத்தார்? உபயோகப் படுத்தக்கூடாத ஒன்றை அவர் பெண்ணுக்கும் அளித்திருந்திருப்பாரா? அதைப் பற்றி யோசித்தீர்களா, நண்பரே? நரம்பியல் நிபுணர் ராமமூர்த்தி என்ன சொல்லி யிருக்கிறார்? ஆணின் மூளை பெண்ணின் மூளையை விட ஐந்தே ஐந்து கிராம்கள் எடை அதிகம்; ஆனால், அந்த அற்ப எடை வித்தியாசத்தை மட்டும் வைத்துப் பெண்ணின் மூளையின் தரத்தைக் குறைத்து மதிபிட்டுவிடக் கூடாது என்றல்லவோ கூறியுள்ளார்! .. .. .. இருவரும் சேர்ந்து செய்கிற ஒரு காரியத்தின் விளைவுக்கு இருவருமே பொறுப்பேற்க வேண்டும் என்பது ஓர் அடிப்படை நியாயம். ஆக, குழந்தையின் வளர்ப்பில் பெண்ணின் அளவுக்கு இல்லாவிட்டாலும், அவளுக்குச் சிறிதேனும் உதவுபவனாகவாவது ஆண் இருக்க வேண்டுமல்லவா? அதுதானே நியாயம்? இருக்கிறானா? நாளைக்கு உங்களுக்கும் பெண் குழந்தைகள் பிறப்பார்கள். அப்போது உங்கள் கண்ணோட்டம் நிச்சயமாக மாறும்! அது வரை காத்திராமல், இப்போது நான் சொன்னவற்றை விருப்பு வெறுப்பின்றி நீங்கள் அசை போட்டாலும் உங்கள் எண்ணங்கள் மாறவே செய்யும்! .. .. ..”

எதிரணியில் இருந்த இளைஞன் வெட்கப்பட்டுச் சிரித்தபின் தொடர்ந்தான்: “ஆண்களைப் பற்றிய மிக மோசமான – எங்களுக்கு எரிச்சலூட்டுகிற வண்ணமான – முறையில் உங்கள் ‘மகா பாரதம்’ இதழில் அடிக்கடி கட்டுரைகள் வருகின்றன. இதனால், ஆண்வெறுப்பு எனும் போர்க்குணத்தை நீங்கள் பெண்களின் மனங்களில் விதைக்கிறீர்கள். இது காலங்காலமாய்த் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கும் குடும்ப அமைதியைக் குலைக்கக்கூடியது. அதைப் பற்றி நீங்கள் சிந்தித்தகுண்டா?”

துர்க்கா மறுபடியும் சிரித்தாள் : “ தாங்கள் அடிமைகளா யிருப்பது பற்றிய உணர்வு கூட இன்றிச் சேற்றில் சுகங்காணும் எருமைமாடுகள் போல் தோல் தடித்துச் சொரணையின்றிக் காலங்காலமாக வளைய வரும் பெண்களுக்கு அவர்களுக்குள்ள உரிமைகள் பற்றியும், அவர்கள் நசுக்கப்பட்டுவருவது பற்றியும் எடுத்துச் சொல்லுவது அவர்களை ஆண்களுக்கெதிராக உசுப்பிவிடும் என்பது உண்மைதான். ஆணுக்கு நியாய உணர்வு இருந்தால் அதைத் தடுக்கலாமே! பெண் என்ன, அநியாயமாகவா ஆணுடன் மல்லுக்கு நிற்கிறாள்? “

“எல்லாக் கோளாறுகளுக்கும் ஆண்களே காரணம் என்பது போல் உங்கள் ‘மகா பாரதம்’ கூக்குரலிடுகிறதே! அப்படியானால் பெண்கள் எல்லாரும் தேவதைகளா? ஆண்கள் அனைவரும் அரக்கர்களா?”

“சேச்சே! அப்படிச் சொல்லுவோமா, சகோதரரே? ஆண்களில் நல்லவர்கள் குறைந்த எண்ணிக்கையிலும் பெண்களில் பொல்லாதவர்கள் குறைந்த எண்ணிக்கையிலும் உள்ளார்கள் என்கிற அடிப்படை வேறுபாட்டை நீங்கள் புரிந்து கொள்ள வேண்டும். வ. ராமசாமி அய்யங்கார் என்று ஒரு தமிழ் எழுத்தாளர். ‘வ.ரா’ என்பது அவரது புனைபெயர். தமது நாவல் ஒன்றின் முன்னுரையில் அவர் கீழ்க்கண்டவாறு கூறுகிறார்: ‘கோதைத்தீவு எனது நீண்டகால முயற்சி. நான் இளைஞனாக இருக்கையில், ஆண்கள் நடத்தும் தர்பாரைக்கண்டு மனம் புழுங்குவேன். இந்த தர்பாரைப் பார்க்கிற யாவரும் பெண்களுக்குப் பரிந்து பேசுவது இயற்கை. ‘இதே ஆத்திர உணர்ச்சி உன் உள்ளத்தில் இருபது வருஷத்திற்கு மேலும் குறையாமல் தங்கி இருக்குமானால், நீ ஆண்க+ளைப் பற்றி இகழ்ந்து எழுதலாம்’ என்று ஒரு நண்பர் யோசனை சொன்னார். அவர் சொன்னது ஒரு வகையில் உண்மை எனக்கொண்டு, இருபது வருஷம் பொறுத்திருந்தேன். என் ஆத்திரம் தணிந்தபாடில்லை. நம்மவர்களின் வாழ்க்கை எல்லாத் துறைகளிலும் பாழாகிக்கொண்டு வருவதைப் பார்க்க என் மனம் பொறுக்கவில்லை. வீட்டை நரகமாக்கி வருவது ஆண்பிள்ளை என்பது நான் கண்ணால் பார்த்து வரும் உண்மையாகும். நமது நாட்டில் பெண் அடிமையாகப் பிறக்கிறாள், வளர்கிறாள், வாழ்கிறாள், இறக்கிறாள். வாய்விட்டுச் சொல்லச் சந்தர்ப்பமும் தைரியமும் உண்டாகுமானால், பெண்கள் என்ன சொல்லுவார்கள், என்ன செய்வார்கள் என்பதையும் ‘கோதைத் தீவு’ எனும் கற்பனையின் மூலமாக என் சகோதர ஆண்களுக்கு எடுத்துக் காண்பிக்க முயன்றிருக்கிறேன். ‘ – இவ்வாறு எழுதியுள்ளார் அறிஞர் அண்ணா அவர்களால் ‘அக்கிரகாரத்து அதிசய மனிதர்’ என்று புகழப்பெற்ற வ. ரா. அவர்கள்! இதற்கு என்ன சொல்லுகிறீர்கள்? வ. ரா. அவர்களைப் போல் நடுநிலைப் பார்வையும், நியாய உணர்வும், நல்லிதயமும் கொண்ட ஆண்கள் தம் இனத்தவர் என்பதற்காகப் பொய்களைச் சொல்லாமல் நேர்மையாகத்தான் எழுதுவார்கள்! அவர் மேலும் எழுதியுள்ளதைக் கேளுங்கள், சகோதரரே! .. .. ‘கடவுளை மணக்க விழைந்ததன் மூலம் ஆண்டாள் ஆண் உருவம் தாங்கிய மனிதப் பதரிடம் தனக்கிருந்த அலட்சியத்தைத் தெளிவகக் காண்பித்துவிட்டாள்!’ என்கிறார்! ஓர் ஆண் மகனே இப்படி யெல்லாம் எழுதியிருக்கிறார். இதற்கு என்ன சொல்லுகிறீர்கள்? இதையே ஒரு பெண் சொன்னால், நம் ஆண் சகோதரர்களுக்கு ஏன் மூக்குக்கு மேல் கோபம் வருகிறது?”

அந்தக் கணத்தில், மேடையை நோக்கி ஒரு கல் வ்¢ர்ரென்று பறந்து வந்தது. குறி வைத்து எறியப்பட்ட அது துர்க்காவின் முன்னெற்றியில் சரியாய்த் தாக்க, அவள், “அய்யோ!” என்று கூவிவிட்டாள். கூட்டத்திலும் மேடையிலும் சலசலப்பு ஏற்பட்டது. சத்தியபாமா ஓடி வந்து துர்க்காவைத் தாங்கிக்கொண்டாள்.

jothigirija@vsnl.net

Series Navigation

ஜோதிர்லதா கிரிஜா