நீலக்கடல் – (தொடர்)- அத்தியாயம் – 53

This entry is part of 57 in the series 20050106_Issue

நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா


கோலித் திகழ்கிற(கு) ஒன்றின் ஒடுக்கிப் பெடைக் குருகு

பாலித் திரும்பனி பார்ப்பொடு சேவல் பயிலஇரவின்

மாலித் தனையறி யாமறை யோன்உறை அம்பலமே

போலித் திருநுத லாட்(கு)என்ன தாங்கொல்என் போதரவே.

-(திருக்கோவையார்)- மாணிக்கவாசகர்

தொண்டை மண்டலத்தில் கடந்த சில தினங்களாக விடாமற் பெய்த மழையின் காரணமாக ஆறுகளும், ஓடைகளும் கரை புரள்கின்றன. ஏரிகள், குளங்கள், குட்டைகள், கிணறுகள் தளும்புகின்றன. நீர்வாழ்த் தாவரங்கள்: ஆம்பல், அல்லி, தாமரை, ஆகாயத்தாமரை, கோரை, சம்பங்கோரை தண்ணீரில் மூழ்கி தலை நிமிரமுடியாமல் சோம்பிக் கிடக்கின்றன. காடு, புதரென்று வழித்தடங்களைக் கண்டிருந்த புதுவெள்ளம் கலைத்த கூடுகள், உயிரிழந்த புள்ளினங்கள், அடை அடையாய்க் கட்டெறும்புகள், நச்சுப் பாம்புகள், நச்சில்லாத பாம்புகள் எனச் சுமந்து வழியெங்கும் அவற்றை சிந்தியவண்ணம் பள்ளம் கண்ட இடங்களில் பாய்ந்தோடுகிறது. உயிர்பிழைக்கும் ஆர்வத்தில் ஒருசில, அவற்றுள் எழுந்து ஊர்கின்றன. நீரில் மூழ்கிய நெற்பயிர்களுக்கிடையிலும், வெற்றிலைக் கொடிக்கால்களுக்கிடையிலும், தண்ணீர் வடிந்த இடங்களில் வெள்ளத்தில் தப்பிய வரால், குரவை, கெழுத்தி, கெண்டை மீன்கள் வால் சிலுப்பி நகருகின்றன.

காஞ்சிமாநகரம், அந்தி வெயிலென்கிற அரைத்த மஞ்சளை குழைத்து அங்கமெங்கும் பூசிக்கொள்வதும், கார்கால மழையில் அவ்வப்போது அலசிக்கொள்வதுமாக இருக்க, ஆகாயம் தாங்கமாட்டாமல் உருமுகிறது. தொழுவத்தில் அடைத்துக்கிடந்த மாடுகளைக் காலாறட்டுமென்று அவிழ்த்துவிட்டிருந்தார்கள். அவைகளைப் பொழுது சாய்வதற்குள் கொண்டுவந்துசேர்க்க வேண்டுமென்கிற பிடிப்போடு கால்களை தரையிற் பாவாமற் சம்பங்கூடையுடன் ஓடும் குடிகள். வலக்கையில் கரப்பும், இடுப்பில் கட்டிய ஓலைப்பறியுமாகக் குடிசைக்குத் திரும்பும் தலைப்பாகை ஆசாமிகள். நெற்கதிர் பால்பிடிக்கும் நேரத்தில் வெள்ளத்தில் கிடக்கிறதே என்கிற கவலையுடன் வளவைவிட்டு அவ்வப்போது வெளியேவந்து ஆகாயத்தைப் பார்த்து அங்கலாய்த்த விவசாயிகள் வீட்டிற்குத் திரும்பி, நச நசவென்றிருந்த மண்தரையில் கவனத்துடன் நடந்து சென்று கயிற்றுக்கட்டிலில் அமர்ந்தார்கள். அமர்ந்தவர்கள் அவலையும் வறுத்த கொள்ளையும் வாய்கொள்ள மெல்லும்போதுதான், கொடுத்துவிட்ட பெண்டாட்டின் வாடைக்காற்று தேவை புரிந்திருக்கவேண்டும், அவசரமாய்க் கைப்பிடித்து கட்டிலிற் கிடத்தினார்கள்.

பார்த்திபேந்திரன் போர்க்களத்திலிருந்து திரும்பியிருந்தான். மனதில் மகிழ்ச்சி மழைக்கால மேகம்போல அடர்த்தியாய்க் குவிந்திருக்கிறது. சம்புவரையர்கள், விஜயநகரப்படையிடம் இவ்வளவு மோசமாகத் தோற்பார்களென்று நினைத்தவனில்லை. தோல்வியுற்ற இராசநாராயணச் சம்புவரையன் உத்திரமேரூருக்கருகேயுள்ள அஞ்சினான் புகலிடத்தில் ஒளிந்திருப்பதாகப் பேச்சு. அவனைத் தேடிப்பிடித்துக் கொல்லவேண்டும். தொண்டைமண்டலம் தற்போதைக்கு விஜயநகர பேரரசு வசமென்றாலும் கூடிய சீக்கிரம் பார்த்திபேந்திரன் ஆளுகைக்கு உட்படவிருக்கிறது. சுபயோக சுபதினத்தில் காஞ்சியில் மகுடாபிஷேகத்திற்கு ஏற்பாடுசெய்யவேண்டும். அமைச்சர், தளபதி, மண்டல அதிகாரிகள், கவிஞர் பெருமக்கள் சூழ அரசாட்சி செய்யப்போகிறான். நந்திக்கொடி சுமந்த புரவிகள் நான்கு திசைகளிலும் பயணிக்கவுள்ளன. கலைஞர்கள் ஆதரிக்கப்படவிருக்கிறார்கள். பாறைகளில் உளிகள் ஒலிக்கவுள்ளன, குகைக்கோவில்கள் குடையப்படவேண்டியிருக்கின்றன. ‘மகாராசன், மகாராசாதிராசன், தருமமகாராசன் ‘ என ஏதாவது ஒரு பெயரில் இவ்வுலகம் புகழவிருக்கின்றது. வீரமும் சமயமும், நீதியும் கலையும், பல்லவர்குல அடையாளமல்லவா ? பிசகாமல் மெய்ப்பிக்கவேண்டும். மறவாமல், குமரகோட்டத்திற்கு இறையிலியாக சில சிற்றூர்களையாவது எழுதி வைக்கவேண்டும். தேவயானியின் தந்தை கச்சியப்ப சிவாச்சாரியாருக்கு உகந்த தலமாயிற்றே.

தேவயானி.. தேவயானியை நினத்தமாத்திரத்தில் கனவுலகில் சஞ்சரிக்க ஆரம்பித்துவிடுகிறான். இருட்டில் நின்றாற் கூட வெளிச்சமிடும் முகமும், கோபத்திற் கூட குதூகலிக்கத் தெரிந்த அஞ்சனவிழிகளும் அதன் வீர்யமும், ஈரம் மினுக்கும் குங்குமச் சிமிழ் அதரங்களும் அவை பிரிந்தால் சொரியும் வார்த்தை பூக்களும், இளம் சிவப்பு கன்னமும், அளகபாரத்தில் அடங்கிக் கிடக்கும் காதுமடல்களும், ஆட்டமிடும் தொங்கட்டான்களும், அளவாய் நிலத்திற் பதியும் பொன்னிறப் பாதங்களும், அப்பாதம் பட்ட மகிழ்ச்சியிற் சிலிர்த்துக்கொள்ளும் பூமியும் அடடா, மறக்கக்கூடியதா ? போர்க்களத்தில் வேல்களைக் கண்டபோது அவள் விழிகளல்லவா ஞாபகத்தில் வந்தன. போரிலே வாள் சுழற்றியபோது தேவயானியின் கருவிழிகளும் அல்லவா உடன் சுழன்றன. என் சிம்மாசனத்துக்கென பிறந்த ராணி, பார்த்திபேந்திரனின் பட்டமகிஷி. ‘எங்கே இருக்கிறாய் தேவயானி ? உன்னைக் காணவேண்டுமென்ற ஆவலில் போர்க்கள இரத்தவாடையோடு புறப்பட்டு வந்திருக்கிறேன் ‘. பார்த்திபேந்திரன் நனவுலகத்திற்கு திரும்பியபோது, சிவாச்சாரியார் குடிலுக்கு நேரெதிரே நின்றிருந்தான். அவன் மனதில் அங்குலம் அங்குலமாய் தேவயானியைபோலவே பதிந்துவிட்ட குடில், பழகிவிட்ட குடில்:விழல் வேய்ந்த கூரை, மண்சுவர். சுவரெங்கும் வெண்புள்ளிகள், அவற்றைச் சுற்றி எழுதப்பட்ட கோட்டோவியங்கள். இடை இடையே கோழியைப்போல, மயிலைப்போல சித்திரங்கள். மத்தியில் சிற்ப வேலைபாடுகள் நிறைந்த தடித்த ஒற்றைக் கதவு, நடை, தாழ்வாரம், பந்தலிட்ட உள்வாசல், அடுப்பங்கரை, புறவாசல், தோட்டம், கேணி தேவயானியின் மூச்சு படிந்த இடங்களெல்லாம் மனதிற் பதிந்துள்ளன. விதியால், காலத்தால் சிதைவுறாத வண்ணக்குழம்பு கொண்டு எழுதப்பட்டிருக்கிறது. வெள்ளமோ தீயோ விழுங்க முடியாதது. மகா சங்காரத்தினாற்கூட அழிக்கவியலாதது.

கச்சியப்பர் சிவாச்சாரியார் இல்லத்திற்குள் நுழைந்தான். வீடு இயக்கமின்றி ஊமையாகக் கிடந்தது. கூடத்து ஊஞ்சல்கூட சிவாச்சாரியாரின்றி, அசையாமல் நேராய் நிற்கிறது, இவனை வெறித்துப் பார்க்கிறது. உள்வாசல்வரை வந்து உலாவுகின்ற புறாக்கள் இல்லை. புறவாசலண்டை கேட்கின்ற மயில்களின் அகவுகள் இல்லை. தோட்டத்துக் கிணற்றுச் சுவரில் குருவிகள் அல்லது மைனாக்களின் கீச் கீச்சோ, மணிபுறாக்களின் டுர் டுர்ரோ இல்லை. வண்டுகளின் ரீங்காரமற்ற மலர்கள், தோட்டத்தில் கவனிப்பாரற்று வாடிக்கொண்டிருக்கின்றன. புயற்காற்றில் ஒடிந்து விழுந்திருந்த கிளைகளும், கொம்புகளும் அகற்றப்படாமல் கிடக்கின்றன. எங்கே போயிருப்பாள் ? என்று மனதைக் கேட்க, தடாகம் என்று பதில் வந்தது.

தேவயானி ஆடைகளைந்து சற்று முன்புதான் நீராடியிருக்கவேண்டும். கூந்தலில் நீர் சொட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. மஞ்சள் ஆடை தரித்திருக்கிறாள். பாசிபடர்ந்த படித்துறையில், அல்லிக்கும் தாமரைக்கும் போட்டியாக முகத்தை நிறுத்தி, தண்ணீரிற் கால்களை நனைத்தவாறு உட்கார்ந்திருக்கிறாள். கால்களை குளத்திலிருந்த அயிரை மீன்கள் மொய்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன. மிகவும் மெலிந்திருந்தாள், நேற்றைய தேவயானி அல்ல. ஆனாலும், மாசு மருவற்ற பெண்தேவதைகளுக்கே உரிய வடிவு. உலகத்தை வளைத்துபோடும் வசீகரம். யாழ் மீட்டும் கை, விருந்தோம்பும் கை, விளையாடும் கை, இவனது அத்துமீறல்களை விலக்கும் கையென்று இவளுக்கும் நான்கு கைகள் உண்டு. அல்லியும், மல்லிகையும் அடக்கமாய் கூந்தலில் அமர்ந்திருக்கக் கண்டால், சந்திரகலையை சிரோபூஷணமாகத் தரித்தவளென்று சொல்ல முடியும். உன்னத தனபாரங்களும், குங்குமத்தின் காந்தி போன்ற சிவந்த திருமேனியும், கரும்பாலாகிய வில்லும், பாசமும், அங்குசமும், மலர் பாணமும் கொண்டு இவனை வதைசெய்யும், மகாதேவி.

புகை படிந்த ஓவியத்தையொத்து இன்றைக்கு, அவன் பெண்தேவதை. செவ்வலரி ஓடிய கண்கள் அழுதழுது மேலும் சிவந்திருக்கின்றன. தாரைதாரையாகக் கண்ணீர் வடிக்கிறாள். பெய்த மழையின் காரணமாக தளும்பிக்கொண்டிருக்கிற தடாகம் அப்பெண் வடிக்கும் கண்ணீரால் வழிந்தோடுமோ என்று அஞ்சி நிற்கிறான். நீரின் பெருக்கம் எந்தநேரத்திலும் அவளை மூழ்கடித்துவிடலாம் என்கிறபயத்தில், பாய்ந்து அவளிடம் ஓடுகிறான். நெருங்கி நின்று கைகளை நீட்டுகிறான். பிரவாகமாகப் பெருக்கெடுத்து வருகிற கண்ணீரைத் தன்மேலாடையைக் கழற்றி, ஊற்றின் இடம்பார்த்து அடைத்துப் பார்க்கிறான். நீட்டிய கைகள் அவளது உடலை ஊடுருவி மறுபுறம் வெளிப்படுகின்றன. அவளை நெருங்கித் தோளைத் தொடுகிறான். அவள் உடலில் மாற்றமேதுமில்லை, இவனுக்கு சிலிர்க்கிறது. அந்தப் பெண்ணிடம் பேசவேண்டுமென்று உள்ளம் தவிக்கிறது. அவளது தலையிற் கிடந்த பவள மல்லிகைகளில் ஒன்றினையெடுத்து அவள் காதினை மெல்ல வருடுகிறான். அவள் சிந்துகின்ற கண்ணீரினைத் துடைக்கின்ற வகையில் விரல்களைக் கொண்டு போகிறான். ஏதும் நிகழவில்லை. அவளது விரல்கள், இவனது எண்ணத்தை அறிந்து செயற்படுவதுபோல இயல்பாய்ப் புடைவைத் தலைப்பைக் கொண்டு சென்று கண்களைத் துடைத்து கொள்கின்றன.

படித்துறையில் அமர்ந்திருந்த தேவயானியின் பார்வை இவனது திசைக்காய்த் திரும்புகிறது. அவள் நோக்குவது, தன்னைத்தான் என்று நினைத்தான். அப்படியேதுமில்லை. வருபவன் சொக்கேசன். பார்த்திபேந்திரனைக் கடந்து, தேவயானியை நெருங்குகிறான். அழுதவண்னமிருக்கும் தேவயானியின் எதிரே நிற்கிறான், கபடமாய்ச் சிரிக்கிறான். சொக்கேசனைத் தவிர்க்க நினைத்தவள்போல முகத்தை திருப்பிக் கொண்டாள்.

‘தேவயானி…பார்த்திபேந்திரன் இனி உன்னைத் தேடி வரபோவதில்லை ‘

தேவயானி பதட்டத்துடன் திரும்புகிறாள். சுட்டெரிக்கும் பார்வை, நாசி துடிக்கிறது, கண்கள் படபடக்கின்றன, உதடுகள் துடிக்கின்றன. மார்பு விம்மித் தணிகின்றது.

‘பார்த்திபேந்திரன் போரில் இறந்துவிட்டதாக அறிந்தேன். சம்புவரையர்கள் போரில் தோற்றதும், நாயக்கர்கள் போரில் வென்றிருப்பதும் எப்படி உண்மையோ, அப்படியே நாயக்கர் உதவிக்குச் சென்ற பல்லவரையன் மாண்டிருக்கிறான் என்பதும் உண்மை. எனக்கு வந்திருக்கும் செய்திகள் அதை ஊர்ஜிதம் செய்கின்றன. ‘

சொக்கேசன் நிதானமாகச் சொல்லுகிறான். அவ்வார்த்தைகளைக் கேட்டு ஒரு கணம் ஸ்தம்பித்தவள் விம்மி அழுகிறாள்.

‘தேவயானி!..அவன் வெற்றியுடன் திரும்பவேண்டும் என்பதற்குத்தானே, கருமாறிப் பாய்வதென்று சங்கல்பம் எடுத்தாய். பலித்ததா ? உனது வேண்டுதல் முறையற்றதென்று இப்போதாவது புரிந்ததா ? நன்கு யோசித்து பார். வீணில் உயிரை மாய்த்துக்கொள்ளாதெ. இல்லற தர்மத்தினை மீறுவது சரியல்ல. நீயும் நானும் கணவன் மனைவியாக வாழ்ந்து ஆற்றவேண்டிய கடமைகள் உள்ளன. இனியேனும் தெளிவாக இரு. புத்தியைச் சிதறவிடாதே. எழுந்திரு, வளவிற்குத் திரும்புவோம். ‘ -சொக்கேசன்

‘போர்க் களத்தில் இறந்துவிட்டேன் என்றா பொய்யுரைக்கிறான்.. ‘குரோதமும் சிறுமைக் குணமும் கொண்டவன். ஏமாற்று பேர்வழி. ஏதோ சோடனைக் கதைகள் கூறுகிறான். அவனை நம்பி மோசம் போகாதே. எனக்கு ஒன்றும் நேரவில்லை. நீ என்னிடம் கொண்ட காதல் பெரிது. அக்காதலனுக்காக உயிர்விடத்துணிந்த உன் உறுதியும் பெரிது. நெய்யுண்ணாமல், எள்விழுதும் புளியும் கூட்டி வேளைக்கீரை சேர்த்து, உப்பிடாத சோற்றையுண்டு, உடலை வதைத்துக் கொள்கிறாயாமே. போர்க்களத்திலிருந்து நேரடியாக உன் முகத்தைக் காண்வேண்டுமென்று ஓடோடி வந்திருக்கிறேன். என்னிடம் வார்த்தையாட மாட்டாயா ? ‘ இம்முறை பார்த்திபேந்திரன் அவள் அண்டையில் இருந்துகொண்டு புலம்புகிறான்.

சொக்கேசன் அவள் தோள் தொட்டு உரிமையாய் எழுப்புகிறான். பாம்பினை மிதித்துவிட்டவள்போல, பதறிக்கொண்டு எழுந்திருக்கிறாள். சற்றுமுன்னர் நீராடிய அடர்ந்தக் கூந்தல் படர்ந்து விசிறித் திரும்புகிறது. ஈரக்கூந்தலின் நீர்த்துளிகள் இவன் முகத்திற் பட்டுத் தெறிக்கின்றன. அர்ச்சகனை விலக்கிக்கொண்டு குளத்துப் படிகளை இரண்டிரண்டாகத் தாவி மேலே வருகிறாள். ஈரப்புடவை காற்றுக்கும் காலுக்குமான பயணத்திற் களைப்புண்டு தலையிலடித்துக்கொள்கிறது. அவள் பின்னே அர்ச்சகனும், வேகமாய் நடந்து மேலே வருகிறான். எதிர்பாராதவிதமாக பாசி படர்ந்திருந்த படியொன்று வழுக்கியதில், கால் இடறி, குளத்தின் திசைக்காய் உருண்டு செல்கிறான். அக்காட்சியைக் காண பார்த்திபேந்திரனுக்குச் நகைப்பு வருகிறது. அர்ச்சகன் புண்ணியம் செய்திருக்க வேண்டும். குளத்தில் விழவிருந்தவன், நிதானித்துக்கொண்டு எழுந்து, இவர்களின் திசைக்காய் ஓடி வருகிறான்.

தேவயானி பார்த்திபேந்திரனைக் கடந்து, காமாட்சி அம்மன் கோபுர திசைக்காய் நடக்கிறாள். அவள் பின்னே சொக்கேசனும், பார்த்திபேந்திரனும் ஓடவேண்டியிருக்கிறது. கோவில் மதிற் சுவரொட்டிய கிழக்கு வாசல் வழியாக கோபுரத்தின் பிரகாரத்திற்குள் நுழைகிறார்கள். அவள் உடலைச் சுற்றியிருந்த ஆடையிலிருந்து நீர் இன்னமும் சொட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. அவள் பாதம்பட்டு நிலம் வேர்த்த இடத்தினை, இவன் பாதங்கள் கண்டுணர்ந்து முன்னேறுகின்றன. கொடி மரத்தினருகே நின்று, உச்சியிலிருந்த சிங்கத்தை வணங்கி முன்னேறுகிறாள். கர்ப்பக் கிரகம் பூட்டியுள்ளது. மூல விக்கிரகத்தை வெளியிலிருந்தே விழுந்து வணங்குகிறாள். பிரகாரத்தை முன்றுமுறை சுற்றிவந்து பிரதட்ஷணம் செய்கிறாள்.

தெய்வானையின் மஞ்சள் முகம் கறுத்திருக்கிறது. அவளது நடையில் முன்பைவிட வேகம். தெற்கு கோபுரத்தை நோக்கியபடி விடுவிடென்று நடக்கிறாள். சொக்கேசன் அவைளைக் கடந்து சென்று குறுக்காக நிற்கிறான். ஒதுங்கிச் செல்ல முயல்பவளின் கையினைப் பிடித்தான்.

‘பைத்தியக்காரி! இப்போதும் காலம் கடந்துவிடவில்லை. என் வார்த்தைகள் சராசரிப் புருஷனின் வார்தைகள் அல்ல. வேதம் படித்தவன் வார்த்தைகள். என்னைச் சபிக்க வைத்துவிடாதே! துர் மரணத்தைத் தேடிக்கொண்டு உன் ஆத்மாவை அலையவிடாதே. ‘

‘சுவாமி! என்னை மன்னியுங்கள். விவரம் புரியாத வயதிலே நடந்த இரண்டு பொம்மைகள் கல்யானத்தை ஞாபகபடுத்திக்கொண்டு அல்லலுறவேண்டாம். என்னை மனப்பூர்வமாய் ஆசீர்வதியுங்கள். அடுத்துவரும் பிறவியிலேனும் எனக்கவர் வாய்க்கவேண்டுமென்று, உங்கட் திருவாயிலிருந்து வார்த்தைவர வேண்டும். ‘

‘சண்டாளி, மறுபடியும் உன் பேய்க்குணத்தைக் காட்டுகிறாய் பார்த்தாயா ? எக்கேடாவது கெட்டுப்போ. உன்னைத் திருத்திக்கொள்வதில்லையென்று முடிவெடுத்தபிறகு, நான் என்ன செய்ய. ஆனால் ஒரு வார்த்தை, எத்தனை ஜென்மமெடுத்தாலும் பார்த்திபேந்திரன் ஒருக்காலும் உனக்கு மணாளனாக வாய்க்கப்போவதில்லை. ‘

‘முட்டாள் என்ன செய்கிறான் ? ‘, பார்த்திபேந்திரன் உடல் துடிக்கின்றது. சொக்கேசனிடமிருந்து அவளைக் காப்பற்றியாகவேண்டும். எட்டி அவனைப் பிடித்து, பலங்கொண்டமட்டும், வலது கையின் முஷ்டியை அவன் முகத்தில் ஆக்ரோஷமாக இறக்குகிறான். அவனது கால்களுக்கிடையில், இடது காலால் எட்டி உதைத்து விலகி நிற்கிறான். அர்ச்சகன் மீது தாக்குதல் நடத்திய இவனுக்கு வலிக்கிறது, தக்குதலுக்குள்ளான அர்ச்சகன் அமைதியாகவிருக்கிறான்.

தேவயானி தன்னைச் சுற்றிலும் என்ன நடக்கிறது என்பதை அறியாதவள்போல அமைதியாகக் கோபுரத்தை நோக்கி முன்னேறுகிறாள். மாடத்திலிருந்து புறாக்கள், இவளின் திடார்பிரவேசத்திற்கு அஞ்சி கும்பலாக இறக்கைகளைப் படபடவென்று அடித்துக் கொண்டு வட திசைக்காய் பறக்கின்றன. பிரமாண்டமான கோபுரத்தில் ஒவ்வொரு மாடத்திலும் ஏறி நின்று, கீழ் நோக்கி வெறித்துப் பார்க்கிறாள். இறுதியாக ஐந்தாவது மாடத்திற்குத் வந்திருந்தாள். எதிரே பிரமாண்டமாய் சக்கர தீர்த்தம். பார்த்திபேந்திரனுக்கு நடக்கவிருக்கும் விபரீதம் புரிகிறது. வேண்டாமென இவனெழுப்பிய குரல்கள் அதலபாதாளத்தில் விழுகின்ற கற்களாய் ஓசையின்றி அடங்குகின்றன. சக்கரத் தீர்த்தத்திலிருந்த தேவயானியின் பார்வை சொக்கேசன் பக்கமாகத் திரும்புகின்றது.

‘சுவாமி. உண்மையைச் சொல்லுங்கள். அவர் போரில் இறந்திருப்பார் என்பதை என் மனம் நம்ப மறுக்கிறது. ஒருவேளை அவர் எனக்களித்த வாக்குப்படி திரும்பவும் வருவாரா ? திரும்பவும் வருவாரென்றால், என் இறப்பு சரியான தீர்வாகுமா ? திசைதெரியாமல் என் புத்தி தடுமாறுகிறது. குழப்ப வெள்ளத்தில் தத்தளிக்கிறேன். ஏதாவது வழி சொல்லுங்களேன். ‘

‘தேவயானி! எத்தனைமுறை சொன்னாலும், இதுதான் பதில். பார்த்திபேந்திரன் வரப்போவதில்லை. உன் தந்தையும் குருவுமாக இருந்த கச்சியப்பருக்கு இழைத்தத் துரோகத்திற்கான தண்டனையை அவன் அனுபவித்தே ஆகவேண்டும். உயிர்பிழைப்பது எனக்காகவென்றால், சொல். இருவருமாய் உன் தந்தையின் ஆசியுடன் இல்லறம் தொடங்குவோம். ஆனால் மரணம் உன்னை எதிர்பார்த்து காத்திருப்பதும், நீயோ நானோ அதனை தடுத்து நிறுத்திவிடமுடியாதென்பதும், உண்மை. ‘

தேவயானி யோசிக்கிறாள். கோவில் விமான திசைக்காய், கும்பிட்டுவிட்டு இறங்க முயற்சிக்கிறாள். சொக்கேசன் வழி மறிக்கிறான்

‘இந்த அர்ச்சகன் வழி மறித்து என்ன செய்கிறான் ?. அவள் கன்னங்களில் ஏன் திரும்பத் திரும்ப அறைகிறான். அவனை உதறிவிட்டு இறங்க முயற்சித்து திரும்பியவளை, பின்புறம் கைவைத்து.. அடப்பாவி…அநியாயமாக அவளை! ஏய் நிறுத்து, நிறுத்து.. ‘

சொக்கேசன் தன் வலிமையை முழுவதுமாகப் பிரயோகித்து, இவனது அமுதத்தை, கற்கண்டை, நற்கனியை, தேவயானி என்ற பேர்படைத்த தேவதையைத் தள்ளிவிடுவதைப் பார்த்திபேந்திரன் நடுக்கத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருக்கிறான். காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு, கர்ப்பக்கிரக சிலையொன்று சோகம் கவிந்த முகமும், திறந்த விழிகளுமாகத் தலை குப்புற விழ, நீர் அய்யோவென்று அணைத்துக்கொள்கிறது.

பார்த்திபேந்திரன் பதறினான், அழுதான், அரற்றினான். ஆதரவாய் அவன் தோளில் ஒரு கை விழுந்தது. எதிரே தோழன் பேசும் பெருமாள்.

‘நீயா ? முந்தைய நாள் போரில் இறந்தவன் அல்லவா ? ‘

‘அதானாற்றான் உன்னுடன் உரையாடமுடிகிறது. ‘

‘நீ சொல்வதை என்னால் விளங்கிக் கொள்ள முடியவில்லை. ‘

‘சொக்கேசன் தேவயானியிடம் கூறியது பொய்யல்ல, போரில் நீயும் இறந்து போனதென்பது உண்மைதான். ‘

/தொடரும்/

Series Navigation