நீலக்கடல் -(தொடர்) – அத்தியாயம் – 29

This entry is part of 54 in the series 20040722_Issue

நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா


L ‘ETANG MYSTERIEUX, SUAIRE AUX BLANCHES MOIRES,

FRISSONNE; AU FOND DU BOIS LA CLAIRIERE APPARRAIT;

LES ARBRES SONT PROFONDS ET LES BRANCHES SONT NOIRES;

AVEZ-VOUS VU VENUS A TRAVERS LA FORET ?

– (Crepuscule) Victor HUGO

போர் லூயி – ஹோட்டல் தெ வீல் – குவர்னர் அலுவலகம். காவலுக்கென இருந்த சிப்பாய், குவர்னரை பார்க்கவென்று வந்த காமாட்சி அம்மாளையும் சீனுவாச நாயக்கரையும் தடையின்றி அனுமதித்தான். கபினே பணிகளில் கவனம் செலுத்தியிருந்த குவர்னர், அருகில் நின்று அறிவித்த உதவியாளரின் இரகசியக்குரல் கேட்டுத் தலை நிமிர்ந்தார். வந்திருப்பவர்களைக் கண்டார். இருமலபாரிகளும் இடுப்புவரை குனிந்து இருகைகளையும், மார்பில் குவித்து நிமிர்ந்தார்கள். அவர்களது செய்கையை அங்கீகரிக்கின்ற வகையிலே குவர்னர்முகம் மெல்லப் புன்முறுவல் செய்தது.

‘வாருங்கோ காமாட்சி அம்மாள், வாருங்கோ நாயக்கர், உட்காருங்கள் என்று சொல்லி முடிக்கவும், குவர்னரிடம் சேவகம் செய்பவன் இரண்டு விருந்தினர் இருக்கைகளை ஒழுங்கு செய்துவிட்டு ஒதுங்கி நின்றான். குவர்னரின் சமிக்ஞையைப் புரிந்துகொண்ட மாத்திரத்தில் அவ்விடத்திலிருந்து நீங்கிச் சென்றான்.

மலபாரிகளைக் குவர்னர் காரியாலயத்தில் காண்பதென்பது அபூர்வம். பிறகு அவர்களுக்கு இருக்கைகள் கொடுத்து உட்காரச் செய்து உரையாடுவதென்பது முயற்கொம்பு சங்கதி. காமாட்சி அம்மாளையும், சீனுவாச நாயக்கரையும் அப்படியான மனிதர்களல்லர். இவ்விருமலபாரிகளிடத்திலும் குவர்னர் காண்பிக்கின்ற அக்கறையும், வைத்திருக்கின்ற நெருக்கமும் குவர்னரின் காரியாலயம் மாத்திரமல்ல தீவு முழுக்கப் பரவியிருந்தது. அதற்கான காரணங்களைத்தேடி அலுத்துப்போனார்கள். குடியேற்றவாசிகளில் சிலபறங்கியர்கள் நேரடியாகவே தங்கள் அதிருப்தியைக் குவர்னரிடம் முறையிட்டார்கள். ஒருசிலர் பூர்வீகக்குடிகள் சார்பாகவும், மலபாரிகள் சார்பாகாவும் குவர்னருக்குப் பிராது கொடுத்தார்கள். வழக்கம்போல குவர்னர் லாபூர்தொனே, தான் நினைப்பதைச் செயல்படுத்தியும் மற்றவற்றை உதாசீனப்படுத்தியும் வந்தார்.

‘சொல்லுங்கோ நாயக்கர், காவடிப்பூஜை நல்லபடியாக நடந்து முடிந்ததா ? கும்பெனி செய்திருந்த ஏற்பாடுகள் திருப்திகரமாக இருந்ததா. ‘

‘ஆகா.. தீவில் இவ்வளவு பணிகளை வைத்துக்கொண்டு விழாக் காரியங்களைச் செய்ய ஒத்தாசையாக, எங்கள் மனிதர்களை அனுப்பிவச்சதும், விழாப்பந்தலுக்கு வேண்டிய கம்பங்கள், கீற்றுகள், வெள்ளைத் துணிகள் முதலியவற்றைக் கொடுத்துவிட்டதும், பதுகாப்புக்கெனச் சில கும்பெனி வீரர்களை அனுப்பிவச்சதும், கடேசியாக சாட்சாத் பழனி முருகனே பிரசன்னமானதுபோல குவர்னர் பிரபு வந்திருந்து எங்களைக் கெளருதைபடுத்தியதும் சுலபத்தில் மறக்கக் கூடியதா, என்ன! ‘ – சீனுவாச நாயக்கர்.

‘எங்கள்மக்கள் சார்பில் உங்களுக்கு நன்றி சொல்லவேணும். குவர்னர் பிரபு மதாமுடன் வந்திருந்து விழாவினை நடத்தியது, சொல்லப்போனால் திருப்பரங்குன்றம் வேலவன் தெய்வானையுடன் வந்திருந்ததுபோல என்று சொல்வது மிகவும் பொருத்தம். ‘ – காமாட்சி அம்மாள்.

‘பேஷ்.. பேஷ். நன்றாகச் சொன்னீர்கள். இதற்குத்தான் காமாட்சி அம்மாள் இருக்கவேணும் என்கிறது. குவர்னர்சீமானைப் பழனி முருகனுக்குச் ஒப்பிட்டுச் சொல்வது, பொருத்தமல்லவென்று, எம்புத்திக்கு விளங்காமற் போய்விட்டது. ‘- நாயக்கர்

‘அதனாலென்ன. உங்கள் இருவர் வார்த்தைகளும், என்னைச் சந்தோஷத்தில் ஆழ்த்தலாச்சுது. எங்கள் தேசத்தை மேம்படுத்துவதற்கான எமது முயற்சிகளுக்கு, உம்மைப் போன்ற மனிதர்களின் உற்சாகமூட்டும் வார்த்தைகளும், பக்கபலமுமே காரணம். அவ்வாறே புத்திகூர்மையிலும் விசுவாசத்திலும் உமது மக்கள் பிரகாசிப்பதை ஏற்கனவே புதுச்சேரியில் நான் கண்டவனென்றாலும், அந்த நம்பிக்கையானது இந்தத்தீவில் கடந்த எட்டு ஆண்டுகளாக மேம்பட்டிருக்கிறது என்பதை ஒப்புக்கொள்ளத்தான் வேணும். இங்குள்ள துறைமுகம், அரச மாளிகை, பலசரக்கு மற்றும் வெடிமருந்துக் கிடங்குகள், மருத்துவ மனைகள், சாலைகள், சர்ச்சுகள், பண்ணைகள், போர் லூயி, பாம்ப்ளுமூஸ், ஏன் இந்த மோரீஸ் தீவே உங்கள் உழைப்பினாலல்லவோ வளர்ந்திருக்கிறது. எங்கள் தேசத்து மனிதர்களின் அறிவும், தீவின் பூர்வீகக் குடிகளின் உழைப்பும் இணைந்து ஆற்றிய காரியங்களைவிட உங்கள் தேசத்துத் தச்சர்களும், கருமார்களும், கொல்லத்துக்காரர்களும் செய்கின்ற காரியங்கள் பெரிது. பிரெஞ்சுக் கிழக்கிந்திய கும்பெனியின் ஷேமம், இந்தத் தீவினை நம்பியே இருக்கமுடியும் என்பதனை எங்கள் தேசம், உணரும் காலம் வந்துவிட்டது.

‘…. ‘

‘ஆக, இந்த அபரிதமான கீர்த்திக்குக் காரணமான சனங்கைளைக் கவுரவிப்பது என்னுடைய கடமை அல்லவோ ? ‘

‘உங்கள் வார்த்தைகளைக் கேழ்க்க எங்களுக்கு மெத்தவும் சந்தோஷமாச்சுது. பெரிய மனிதர்களின் அன்பும் ஆதரவுமிருந்தால் உண்மையான விசுவாசத்துடன் நடப்போமென்பது எங்கள் மக்களின் குணம். ஆனால், சமீபகாலமாகக் குவர்னர் பிரபு எங்கள் மக்கள் மீது காட்டும் பிரியத்தையும், கொடுக்கின்ற சலுகைகளையும், ஆப்ரிக்க இனத்தவர் அசூயையோடு பார்க்கின்றார்கள். அவர்கள் வாழ்விற்கு இடையூறு செய்யவந்தவர்களென எங்களை நினைக்கவும் செய்கின்றார்கள். எங்கள் மக்கள் மீது அவர்கள் தாக்குதல் நடத்தலாம் என்கின்ற அச்சங்கூட இருக்கிறது. அவர்கள் வாழ்க்கையைப் பங்குபோடும் என்ணமேதும் எங்களுக்கில்லையென்றும், ஒப்பந்தக் காலம்முடிந்து சொந்த நாட்டிற்குத் திரும்புவதே பெரும்பாலான மக்களின் விருப்பமென்றும், கும்பெனி அவர்களிடத்திற் தெளிவாய்ச் சொல்லவேணும். ‘ – சீனுவாச நாயக்கர்.

‘பயப்படாதேயுங்கள். என்னை மீறி எதுவும் நடந்துவிடாது. உங்கள் ஆட்களின் அறிவையும் உழைப்பையும் நான் அங்கீகரித்துத்தானே ஆகவேணும். ‘

‘ஆகா.. உண்மை.. உண்மை. தங்களுக்குப் பெரிய மனசு என்பதாலல்லவோ இப்படிக் கொண்டாடுகிறீர்கள். ‘ காமாட்சி அம்மாள்.

‘நமது உரையாடலில், உங்களுக்குச் செய்யவேண்டிய உபசாரங்களை மறந்துவிட்டேன். நீங்களிருவரும் மதுபானம் பண்ணுகிறதில்லை என்பதை அறிவேன். இருந்தாலும், நீங்கள் இருவரும் எனக்குச் சமதையானவர்கள். உங்களை உபசரிக்கவேண்டுமென்பது சம்பிரதாயம். என்ன கொண்டுவரச்சொல்லட்டும் ? ‘

‘எங்களுக்கு விருப்பமான பானமென்றால் சுக்குநீர் என்றுதான் சொல்லவேணும். அதனைப் பிரபுவின் சமூகத்தில் எதிர்பார்க்க முடியுமா ? புறப்படுவதற்கு முன்னதாகத் தாகசாந்தி பண்ணிக்கொண்டுதான் கிளம்பினோம். ‘

‘சுக்கு நீர் இல்லை. இள நீர் உங்களுக்கு விருப்பமானதாயிற்றே. இவ்வெயிலுக்கு ஏற்றதென உங்கள் மக்கள் சொல்லவும் கேட்டிறுக்கிறேன். நீங்கள் சம்மதிப்பீர்களெனில் ஏற்பாடு செய்கிறேன். ‘

வந்திருந்தவர்களது பதிலுக்காக காத்திராது, குவர்னர் தனது மேசையின் மீதிருந்த சிறிய மணியை ஆட்டினார். அடுத்த ஒரு நாழிகையில் ஒரு உதவியாளன், சலாம் செய்துவிட்டு நின்றான்.

‘இரண்டு கிளாசில் இளநீரும் எனக்கு ஒரு கிளாஸில் பியரும் கொண்டுவா.. ‘

உதவியாளன் மீண்டும் வணங்கிவிட்டு வெளியேறினான்.

‘பிறகென்ன வர்த்தமானங்கள் எம்மிடம் சம்பாஷிக்கவுள்ளன ? காமாட்சி அம்மாள் சற்றுமுன்னர், திருப்பரங்குன்றம் வேலவன், தெய்வானை என்று ஜாடையாகப் பேசியதன் சூட்ஷமத்தைப் புரிந்ததால் கேழ்க்கின்றேன். ‘

‘பிரபு ஷமிக்கவேணும். காவடிப் பண்டிகையின்போது நடந்தது என்னவென்று தங்கள் திருவுள்ளமும் அறியுமே. எட்டியானுடைய பாரியாள் ஆவேசங்கண்டு தேவயானி என்ற பெயரை உச்சரித்ததும், சொக்கேசனை அழித்துவிடுகிறேன் என்பதாகச் சொன்னதும் நாராசம் ஏத்தினாப்போலெ இருந்தது. மெத்தவும் விசாரங்கொண்டோம்.. தெய்வானையின் உண்மைப் பெயர் தேவயானியென்பது நம்மூவரைத் தவிர வேறொருவரும் அறியமாட்டார்கள். அவ்வாறெனில், ஆவேசங்கொண்டப் பெண்மணி அப்பெயரை உச்சரித்த முகாந்திரமென்ன. சொக்கேசனென்பவன் ஆர் ? தேவயானிக்கும் அவனுக்கும் உள்ள உறவென்ன ? இதுகளெல்லாத்தையும் குறிச்சு எங்களுக்குச் சொல்லி முடியாத கஸ்தி உண்டாயிருந்தது. ‘. -நாயக்கர்.

‘நாமுங்கூட அன்றைக்கு நடந்ததைக் கேட்டோம். ஆவேசங்கொண்ட பெண்மணியின் வார்த்தைகள் உங்கள் தேவயானிக்கானவை என எப்படி நம்பப்போச்சுது ? வீணானக் கவலைகைளை நீங்கள் மனத்திலிருந்து ஒழிக்க வேணும். ‘ -குவர்னர்.

‘எங்கள் மனதுக்கு நம்பிக்கையாயிருக்கவில்லை ஆனபடியினாலே தங்களிடத்திலே வந்தோம்.. தேவயானிக்கு இந்த அவ்ரில் மாதம் 9ந்தேதியிலிருந்து பதினாறு வயது. இவள் பிறந்தபோது, பாட்டி இராணி மங்கம்மாளே மறு பிறவி எடுத்திருப்பதாகவெண்ணி, தன்னுடைய பூர்வ ஜென்ம புண்ணியபலனென என் கணவர் பூரித்துப் போனார். என் மூத்தாளுக்கு வாரிசு இல்லையென்றாகிப்போனதும், தேவயானிதான் தனது வாரிசெனவும் அறிவித்தார். ஆனால் விதி வேறாகிப்போனது. என் கணவரது அகால மரணம், இவளைப் பற்றிய உண்மைகைளை ராணி மீனாட்சியிடம் உரியகாலத்தில் சேர்ப்பிக்கத் தவறிவிட்டது. ஐந்துவயதுப் பெண்குழந்தையையும், முத்திரை மோதிரத்தையும் அரசியாரிடம் சேர்ப்பித்துவிட்டு ஒதுங்கிக் கொள்ளலாம் என்கின்ற முயற்சியும், உறவுகளின் சதியால் பலிக்காமற் போயிற்று. திருமலைநாயக்கர் தம்பி பங்காரு நாயக்கன் மகனை தனது வாரிசாக, எனது மூத்தாள் ராணிமீனாட்சி அறிவிக்க, பொறுக்காத பங்காரு நாயக்கர், தான் அரியாசனத்தில் அமர்வதற்காக ஆற்காட்டு நவாபிடம் உதவிக்கேட்டார். நிலைமையின் சாதகத்தை உணர்ந்த ஆற்காடு நவாப்பின் மருமகன் சந்தாசாகிப் ராணி மீனாட்சியை சிறையிட்டதும், அவள் விஷமருந்தி உயிரை மாய்த்துக் கொண்டதும் நீங்கள் ஏற்கனவே அறிந்ததுதானே. அந்நியர்கைளை ஆட்சிக் கட்டிலில் அமரவைத்த உறவினர் கூட்டம் எங்களைக் கொல்லத் தீர்மானித்து செய்த தொந்தரைகள் சொல்லிமாளாது. ஆனால் எந்த அரசுக் கட்டில் என் மகளுக்கு ஆகாதென்று நினைத்தேனோ அதில் ஒருநாளேனும் அவளை உட்கார்த்திப் பார்க்கவேணுமென்கிற அபிலாஷையிருக்கிறது. ‘

குவர்னரின் உதவியாளன் இரு கண்ணாடித் தம்ளர்களில் இளநீரும், ஒன்றில் பியரும் மேசையின் மீது வைத்தான்.

குவர்னர் நாயக்கரிடமும், காமாட்சி அம்மாளிடமும் ஆளுக்கொன்றாக இளநீரிருந்த கிளாஸ்களைக் கொடுக்க, நாயக்கர் மனம் ரொம்பவே குளிர்ந்து போனது. குவர்னர் பியர் கிளாசை, உயர்த்திப் பிடித்து வாழ்த்துத் தெரிவித்துவிட்டு வாயில்வைத்து உறிஞ்சினார். மேலுதட்டில் ஒட்டியிருந்த நுரைகளை நாசூக்காக கைகுட்டையிற் துடைத்துக் கொண்டு எதிரே இருப்பவர்களைப் பார்த்தார். அவரது பார்வையில் ‘விட்ட இடத்திலிருந்து தொடருங்கள் ‘, என்பதாக அர்த்தமிருந்தது.

‘தேவயானியையும் கைலாசத்தையும் தீவுக்கு அழைத்துவந்து விளையாட்டைப்போல ஏழாண்டுகள் ஓடிவிட்டன. இந்த ஏழாண்டுகளில் என்னென்னவோ நடந்துவிட்டது. அங்கே இருந்தால் ஆபத்தென்றுதான் இங்கு வந்தோம். இங்கும் கடந்த சில மாதங்களாக அடுத்தடுத்துப் பிரச்சினைகள். எங்கள் கபானில் அத்துமீறி நுழைந்து என்ன அடித்துப்போட்டு உடமை உப்பந்தி, தட்டு முட்டுகள் சகலமும், நிர்த் தூளிபண்ணிப் போட்டார்கள். அவளது பிறப்புக்கு ஆதாரமாகவிருந்த கள்ளிப்பெட்டியும் புதைத்திருந்த இடத்திலிருந்து களவு போயுள்ளது. ‘

-காமாட்சி அம்மாள்.

‘கைலாசத்துடன் கள்ளிப்பெட்டி களவுபோனதுக் குறித்துப் பேசினீர்களா, ?.. ‘- குவர்னர்.

‘ஏன் ? ‘ – காமாட்சி அம்மாள்.

‘எனக்கென்னவோ, தற்சமயம் கள்ளிப்பெட்டியைக் கைலாசம் பெர்னார் குளோதனிடம், கொடுத்திருப்பானோ என்கின்ற சந்தேகம். ‘ – குவர்னர்.

‘எதனால் அந்தச் சந்தேகம். ? ‘ – காமாட்சி அம்மாள்

‘உங்களையும் என்னையும் தவிர, தீவில் இந்த விடயத்தில் உங்கள் குமாரத்தி மீது அக்கறைகொண்டவனல்லவா பெர்னார்குளோதன். இந்தமுறை அவனாகவே முன்வந்து புதுச்சேரி போகவேண்டுமென அனுமதி கேட்டான். அப்படிக் கேட்பதற்குச் சில நாட்களுக்கு முன்னர், ஓர் இரவு கைலாசம் அவனைச் சந்தித்துச் சென்றதைக் கும்பெனிக் காவலர்கள் கண்டிருக்கிறார்கள். ‘ – குவர்னர்.

‘பிரபு, பெர்னார்குளோதன்- தேவயானி திருமணத்தைத் தடை செய்வதும், அவளை திரிச்ச்சிராப்பள்ளிக்கு ராணியாக்குவதும் உங்களிடத்திலேதானிருக்கிறது. நாங்கள் உங்களிடம் செய்துகொண்ட ஒப்பந்தப்படி நடப்போம். ஆட்சிமாறியதும் ஐந்து லட்சம் பவுண், தங்களுக்கு வேண்டியவர்கள் மூலம் சேர்த்துவிடுவோம். ஆனால் எங்கள் பூமியில் நிலைமைச் சாதகமாக இல்லை. ‘ – சீனுவாச நாயக்கர்.

‘எதனால் அப்படி சொல்லலாச்சுது ? ‘

‘இன்றைக்குத் திருச்சிராப்பள்ளி அரசுக்கு ஆற்காட்டு நவாப், மராத்தியர்கள் என்பது போக மூன்றாவதாக ஒரு கூட்டம் முயல்வதாக அறிகிறோம். புதுச்சேரியிலிருக்கும் உங்கள் கும்பெனியோ எப்போதும்போல ஆற்காட்டு நவாப்பிற்கு ஆதரவாக இருப்பார்கள். அவர்களுக்கு செய்யும் ஒத்தாசை அரசியல் ரீதியாகவும், வேறுவகையிலும் உங்கள் கும்பெனிக்கு லாபமானது. இதுவும் தவிர, திருச்சிராப்பள்ளி அரசுக் கட்டிலில் உட்கார்ந்திருக்கும் முராரிராயனென்பவன், பணத்திற்காக அலையும் பூதமென்றும் அறிகிறோம். இனிமேல் என்ன நடக்குமோ தெரியாது ? பிரபுதான் தெய்வம்போல இருந்து எங்கள் ஆசைகளை நிறைவேற்றவேணும். கொடுத்த வாக்கைக் காப்பாற்ற வேணும் ‘. – சீனுவாச நாயக்கர்

‘இந்தக் காரிய நிமித்தம் உங்கள் மகன் கைலாசத்திடங்கூட வார்த்தைப்பாடு வேணாம். எப்படி, எவ்விதம். முடிக்க வேணுமென நாமறிவோம். எல்லாம் ஜெயமாய் முடியும். நீங்கள்மாத்திரம் திருச்சிராப்பள்ளிக் கோட்டையை ஒப்புவித்ததும், பேசித் தீர்த்துக்கொண்ட உடன்படிக்கை படிக்கு நடந்துகொள்ளவேணும் ‘

‘நன்றி மறக்கமாட்டோம். வேதபுரிஈஸ்வரர் அருள் பூரணமாய் உங்கள் பக்கமிருக்கும். தாங்கள் செய்யும் காரியங்கள்யாவும் சித்தியாகும். உம்முடைய மனதுபோல் ஆகட்டும் ‘ -காமாட்சி அம்மாள்.

இருவரும் குவர்னரை குனிந்து வணங்கி விடைபெற்றார்கள். அவர்கள் சென்ற சில நாழிகைகளில் உதவியாளர் அவசரமாக ஓடிவந்தார்.

‘போல் பிரபுவிடமிருந்து கடிதம் வந்துள்ளது. ‘. உதவியாளர் பவ்யமாகக் குவர்னரிடம் கடிதத்தை நீட்டினார்.

கடிதத்தை வாசித்தக் குவர்னரின் முகம் சுருங்கியது.

/தொடரும்/

Series Navigation

நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா