நீலக்கடல் – (தொடர்) – அத்தியாயம் – 26

This entry is part of 46 in the series 20040701_Issue

நாகரத்தினம் கிருஷ்ணா


For the soul there is neither birth nor death at any time. He has not come into being, does not come into being, and will not come into being. He is unborn, eternal, ever-existing, and primeval He is not slain when the body is slain.

– Bhagavad-gita 2.20

இருபதாம் நூற்றாண்டு…

கெட்ட சொப்பனம் கண்டால் கடவுளைத் தியானித்து நித்திரைகொள்ளவேண்டுமென ரங்கப் பிள்ளைத் தெருவில் கண்டு பேசிய ஹுக்கா புகைக்கும் சாமியார் தெரிவித்திருந்தார்.

பெர்னார் காண்கின்ற கனவுகள் கெட்டதா நல்லதா ? வகைப்படுத்தத் தெரியாது குழம்பினான். நல்லதோ கெட்டதோ, கனவுகளின் அலைக்கழிப்பிலிருந்து தன்னை விடுவித்தாகவேண்டும்.

பிரிட்ஜைத் திறந்து போத்தலில் ஊற்றி வைத்திருந்த குளிர்ந்த இளநீரை வயிறுமுட்டக் குடித்தான். கையிற் கட்டியிருந்த வாட்சைப் பார்த்துக்கொண்டான் மணி அதிகாலை நான்கென்றது. கனவு எப்போது வந்தது- எப்போது முடிந்தது என்று யோசித்துப் பார்த்தான். சரியாகக் கணிக்க முடியவில்லை. ஹூக்கா சாமியார், அதிகாலை 1.30 மணியிலிருந்து 3.30 மணிக்குள் கண்ட கனவென்றால் பத்துத் தினங்களில் பலிக்குமென்று சொன்னதாய் நினைவு. கடந்த சில மாதங்களாய் இவனுக்கென்று வருகின்ற கனவுகளுக்குக் குறைச்சலில்லை. இதுவரை அவைகள் பலிக்கவில்லை என்பதுதான் உண்மை.

படிகளைப் பிடித்து மொட்டை மாடிக்கு வந்தான். ரம்மியமான இருட்டு. சிலுசிலுவென்ற குளிர்ந்த காற்று. கடல் ஹோவென்று இரைந்து கொண்டிருக்கிறது. சூழலுக்குப் பொருந்தாமல், அபத்தமாகக் காரொன்று ‘உர் ‘ரென்று ஓடி மறைந்தது. கால்களைத் தார்ச்சாலையில் சோம்பலாய்ப் பதித்து நடக்கும் கறவை மாடொன்று, அதன் வாலைப் பிடித்துக்கொண்டு வாயில் பீடியும், கக்கத்திற் குவளையுமாய் பால்காரன். நிற்கின்ற மரங்கள் இருட்டைத் தலையில் வைத்திருந்தன. இறைந்து கிடக்கும் நட்சத்திரங்களைக் கண்டதும் கனவில் கண்ட மல்லிகைப் பூக்கள் ஞாபகத்திற்கு வந்தன. வேறு என்னவெல்லாம் கனவில் வந்தன ? அரண்மனை, குதிரைகள், மல்லிகைக் கொடி, சந்தணம் ஜவ்வாது இறுதியாக எப்போதும்போல வாழ்வின் விளிம்பில் நிற்கின்ற ஒரு பெண். இவைகளைச் சுபத்தில் சேர்ப்பதா அசுபத்தில் சேர்ப்பதா வென்ற குழப்பம்.

கனவுகள் எதனைச் சொல்கின்றன ? ஏன் சொல்கின்றன ?

ஆழ்ந்த உறக்கத்தில் துல்லியமாகத் திரைக்கதை அமைத்து, பின் புலங்களை நிர்மாணித்து, அளவான ஒளியை ஏற்பாடுசெய்து, பொருத்தமான நிழல்களைத் தேர்வு செய்து, அவற்றை உயிர்ப்பிக்கும் பிரம்மன் யார் ? மேடையேற்றப்படும் கனவுகள் நடந்ததா ? நடக்கவிருப்பதா ? இதன் பின்னே இருப்பதென்ன ? எதற்காக ?

கனவுகள் என்பது கடந்தகாலத்தின் மறுவாசிப்பா ? எதிர்காலத்தைப்பற்றிய ஆரூடமா ?

காலங்காலமாய்க் கனவுகள் தொடர்ச்சியாய்ப் பேசப்பட்டு வருகின்றன. பைபிளில், வேதங்களில், இலக்கியங்களில், வரலாறுகளில். கனவுகள் சொல்லபட்டிருக்கின்றன. அலெக்ஸாண்டருக்கு ஏற்பட்ட கனவு, முதல் வரலாற்றாசிரியன் எரோதோத்துடைய கனவு, புனித அகஸ்டானுடைய கனவு, சீசருக்கேற்பட்ட கனவு, அவனுக்கு முன்னர் ரோமைச் சேர்ந்த ஹனிபாலுக்கு நேர்ந்த கனவு, டாந்த்துடைய பேயாத்ரீஸ் இறப்பு குறித்த கனவு, வைரக்கல்லாக அன்னா கிரிகோரிவ்னாவைக் கனவில் கண்டு காத்திருந்த தொாஸ்த்தொவ்ஸ்கியின் கனவு, ஒவ்வொன்றும் வெவ்வேறுவிதமாய் உபயோகம் கண்டிருக்கிறது. காதலர்களைச் சேர்த்துவைக்க, மத நம்பிக்கைகளைப் பேச, செங்கோல்களைப் புகழ, குற்றவாளிகளுக்குத் தீர்ப்பெழுத, கொடுங்கோலர்கள் என்றால் நினைத்ததைச் சாதிக்க..

கீழைநாட்டு சித்தாந்தகளும் சரி மேற்கத்தியர்களின் ஞானமும் சரி ஒரு விடயத்தில் ஒன்று சேருகிறார்கள். இருவருக்குமே கனவென்பது அறியப் படவேண்டிய ஓர் உண்மை. அவ்வுண்மை, பெர்னார் ஃபோந்தேனுக்கு நடக்கவிருப்பதாகவோ, அவனது முப்பாட்டன் பெர்னார் குளோதனுக்கு நடந்ததாகவோ அல்லது இவர்களோடு தொடர்பில்லாத மூன்றாவது ஒருவனின் கடந்தவையோ, கடக்கவிருப்பவைேயோ, எதுவாக வேண்டுமானாலும் இருக்கலாம்.

பெர்னார் ஃபோந்த்தெனைச் சாட்சியாக வைத்துக்கொண்டு காட்சிகளை விவரித்து, புலன்கள் படுகின்ற அவஸ்தைகளிற் சந்தோஷங் காணுகின்ற துக்கிரி குணம் கனவுகளுக்கு இருக்கின்றது.

—-

நண்பனே!.. சூட்ஷம சரீரம் கனவு காணும் சரீரம் என்பதனை அறிவாயா ? பாரமற்ற உடல் எங்கும் பயணித்துத் திரும்பும். சூட்ஷம உடல் ஸ்தூல உடலை இயக்குகின்றது. கனவில் ஸ்தூல உடலின் துணை சூட்ஷம உடலுக்கு வேண்டியதில்லை. சூக்கும உடலின் துணையின்றி கனவு காண முடியாது.

ஐம்புலனும் உணர்வற்றுக் கிடக்கும்பொழுது சூட்ஷம உடல் தொழிற்படுகின்றது. உள்ளுடம்பை அழிக்க முடியாது. அகால மரணம் அல்லது துர் மரணம் அடைந்தோர் சூட்ஷம சரீரத்தைக் கொண்டு ஆயுள் வரையறுக்கபட்ட காலம் வரும்வரை பலவித இன்னல்கைளை ிஅடைந்தே திரிவதென்பது விதி.

பரமாத்மா நியமிப்பது; ஜீவாத்மா அந்த நியமத்திற்கு உட்பட்டது. முண்டகோபநிஷத், ஜீவாத்மாவையும், பரமாத்மாவையும் இரண்டு பறவைகளுக்கு ஒப்பிடுகின்றது. ‘அசுவத்தம் என்ற மரத்தில் அழகான இரண்டு பறவைகள் இணையாகவும் நட்புரிமையுடனும் வசிக்கின்றன. ஒன்று அதிலுள்ள கனிகளை உண்ணும். மற்றொன்று உண்ணாமல் சாட்ஷிமாத்திரமாய்ப் பார்த்துக்கொண்டிருக்கும். ‘ என்கிறது.

—-

‘அகன்றவீதி… ஒதுங்கிய அந்த வீடு. பெரிய வீடு. விழல் வேய்ந்த கூரை, மண்சுவர். சுவரெங்கும் வெண்புள்ளிகள் அவற்றைச் சுற்றி எழுதப்பட்ட கோட்டோவியங்கள். இடை இடையே கோழியைப்போல, மயிலைப்போல சித்திரங்கள். மத்தியில் சிற்ப வேலைப்பாடுகள் நிறைந்த தடித்த ஒற்றைக் கதவு. அக்கதவு குறைந்த அளவே திறந்திருக்க அதனை அடைத்துக் கொண்டு மீண்டும்… அவள்.

முகம் மட்டுமே தெரிகிறது. ஒருக்களித்த தலை, குவிந்த முகவாய், பேசத் துடித்து ஊமையாய் ஒட்டியும் ஒட்டாமலும் இருக்கின்ற சிவந்த, ஈர அதரங்கள். ரோஜா மொக்காய் நாசி. அதனிருபுறமும் சிறிய மல்லிகை மொட்டாய் மூக்குத்தி, நெற்றியின் மத்தியில் பவளச் சிவப்பில் ஒருபொட்டு. இமைக்க மறந்த மையிட்ட சோகக் கண்கள், கண்ணீர்த் துளிகள் மையிற் கலந்து யோசித்து சிவந்திருந்த கன்னக் கதுப்பில் இறங்க அதனைத் துடைக்க மனமின்றி வீதியைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள். அல்லது எதிர்பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறாள்… ‘

திரும்பத் திரும்பக் கனவில் வருகின்ற பெண்தான். இந்தமுறை அவளின் பின்புலம் வேறு,

இம்முறை பார்வையை நிறுத்திய தூரத்தில் மதிற் சுவர். அளவாய்க் காவி வண்ணத்தில் தடித்தக் கோடுகள். சுவர் முழுக்க அடர்த்தியாய்ப் படர்ந்திருக்கும் மல்லிகைக் கொடிகள். இடையிடையே மலர்ந்த, மலருகின்ற, மலரவிருக்கின்ற மல்லிகைப் பூக்கள். மரமல்லிகை, நந்தியாவட்டை, செண்பகமரங்கள் ஆங்காங்கே நிமிர்ந்து நிற்க, மத்தியில் ஒரு குளம்.

குளத்தின் பாசிபடர்ந்த படிகளில், அல்லிக்கும் தாமரைக்கும் போட்டியாக முகத்தை நிறுத்தி, தண்ணீரிற் கால்களை நனைத்தவாறு அப்பெண் உட்கார்ந்திருக்கிறாள். கால்களை குளத்திலிருந்த அயிரை மீன்கள் மொய்த்துக் கொண்டிருக்கின்றன.

புகை படிந்த ஓவியத்தையொத்த மெலிந்த பெண்தேவதை. செவ்வலரி ஓடிய கண்கள் அழுதழுது மேலும் சிவந்திருக்கின்றன. தாரைதாரையாகக் கண்ணீர் பெருகுகிறது. வடித்த கண்ணீரை வாங்கிக் கொள்வதால் குளத்து நீர்மட்டம் கிடுகிடுவென்று உயருகின்றது. நுங்கும் நுரையுமாக ஒவ்வொரு படிகளாக மேலேறி வருகின்றது. பீதியில் இவனுடல் நடுங்குகிறது. நீரின் பெருக்கம் எந்தநேரத்திலும் இவளை மூழ்கடித்துவிடலாம் என்கிறபயத்தில், பாய்ந்து அவளிடம் ஓடுகிறான். நெருங்கி நின்று கைகளை நீட்டுகிறான். பிரளயமுற்றது போல பொங்குகின்ற கண்ணீரைத் தன்மேலாடையைக் கழற்றி, ஊற்றின் இடம்பார்த்து அடைத்துப் பார்க்கிறான். நீட்டிய கைகள் அவளது உடலை ஊடுறவி மறுபுறம் வெளிப்படுகின்றன. அவள் சிந்துகின்ற கண்ணீரினைத் துடைக்கின்ற வகையில் விரல்களைக் கொண்டு போகிறான். ஏதும் நிகழவில்லை. அவளது விரல்கள், இவனது எண்ணத்தை அறிந்து செயற்படுவதுபோல இயல்பாய்ப் புடைவைத் தலைப்பைக் கொண்டு சென்று கண்களைத் துடைத்து கொள்கின்றன.

குளத்திலிருந்த பார்வை இவனது திசைக்காய்த் திரும்புகிறது. தன்னைத்தான் அப்பெண் பார்க்கிறாள் என்று நினைத்தான். அப்படியேதுமில்லை. புதியவனொருவன் இவனிருப்பைக் கண்டுகொள்ளாமல் அப்பெண்ணை நோக்கிச் செல்கிறான்.

இவனையொத்த வயதுடையவன். பெண்மை முகம். வேட்டியைப் பின்புறம் வாங்கி, இடுப்பிற் சொருகி இருந்தான். தலையை முன்புறம் சிரைத்து, பின்புறமிருந்த அடர்த்தியான முடியைக் குடுமியாக்கியிருந்தான். நெற்றியிலும், ரோமமற்றுத் தரிசாய்க் கிடந்த மேலுடல் முழுவதிலும் விபூதிப் பூச்சு. அர்ச்சகன் தோற்றம். குளவிக் கண்கள். கக்கிய பார்வைகளில் விஷத்தின் நெடி.

அழுது கொண்டிருக்கும் பெண்ணெதிரே நிற்கிறான். அவள் தலைகுனிந்து இப்போது முகத்தை வேறு திசைக்குத் திருப்பிக் கொண்டிருக்கிறாள். ஏதோ கூறுகிறான். செய்தியை வாங்கிக் கொண்டவள் உடலில், தீயினைத் தொட்டப் பதட்டம். முன்னிலும் அதிகமாக விம்மி அழுகிறாள்.

இவனது நிழல் அவளை நெருங்கித் தோளைத் தொடுகிறது. அவள் உடலில் மாற்றமேதுமில்லை, இவனுக்கு சிலிர்க்கிறது. அந்தப் பெண்ணிடம் பேசவேண்டுமென்று உள்ளம் தவிக்கிறது. அவளது தலையில் விழுந்து கிடந்த பவள மல்லிகைகளில் ஒன்றினையெடுத்து அவள் காதினை மெல்ல வருடுகிறான்.

‘பெண்ணே.. என்னைப்பார். நான் இங்கேதான் இருக்கிறேன். ‘

‘… ‘

‘உன்னெதிரேலேயே இருக்கிறேன். அவன் உன்னிடம் என்ன சொல்கிறான். ஏதேனும் பொய்களை உரைக்கின்றானா கதைக்கின்றானா ? பேதைப் பெண்ணே!.. அவனை நம்பாதே! எனக்கு ஒன்றும் நேரவில்லை. இதோ எலும்பும் தசையுமாக எழுந்து வந்திருக்கிறேன் பார். ‘

‘… ‘

‘போர்க் களத்தில் இறந்துவிட்டேன் என்றா பொய்யுரைக்கிறான்.. ‘குரோதமும் சிறுமைக் குணமும் கொண்டவன். ஏமாற்று பேர்வழி. ஏதோ சோடனைக் கதைகள் கூறுகிறான். அவனை நம்பி மோசம் போகாதே ‘

‘…. ‘

‘நீ என்னிடம் கொண்ட காதல் பெரிது. அக்காதலனுக்காக உயிர்விடத்துணிந்த உன் உறுதியும் பெரிது. நெய்யுண்ணாமல், எள்விழுதும் புளியும் கூட்டி வேளைக்கீரை சேர்த்து, உப்பிடாதச் சோற்றையுண்டு, உடலை வதைத்துக் கொள்கிறாயாமே. போர்க்களத்திலிருந்து நேரடியாக உன் முகத்தைக் காண்வேண்டுமென்று ஓடோடி வந்திருக்கிறேன். என்னிடம் வார்த்தையாட மாட்டாயா ? ‘

இவன் பேசுவதைக் கேட்டதுபோலத் தெரியவில்லை. மனத்திலிருந்த எதிர்பார்ப்புகள், அப்பெண்ணினால் ஒவ்வொன்றாகத் தட்டிவிடப்படுகின்றன. அடுத்தடுத்து உடைந்து சிதறுகின்றன. அவற்றின் சிதறலுகேற்ப, உயிரைச் சுற்றி ஒட்டியிருந்த உடற்கூடு இயல்பாய், ஒவ்வொன்றாய் இவனிடமிருந்து உரிந்து விலகுகிறது. நிர்வாண நிலையில் ஆத்மா. பிரகாசத்துடன் அக்கினிக் குஞ்சாய் ஒளிர்கிறது. ஆனந்தம். பிரவாகமெடுத்து வழிகிறது.

அர்ச்சகன் அவள் தோள் தொட்டு உரிமையாய் எழுப்புகிறான். பாம்பினை மிதித்துவிட்டவள்போல, பதறிக்கொண்டு எழுந்திருக்கிறாள். சற்றுமுன்னர்தான் நீராடியிருக்கவேண்டும். அடர்ந்தக் கூந்தல் படர்ந்து விசிறித் திரும்புகிறது. ஈரக்கூந்தலின் நீர்த்துளிகள் இவன் முகத்திற் பட்டு தெறிக்கின்றன.

அர்ச்சகனை விலக்கிக்கொண்டு குளத்துப் படிகளை இரண்டிரண்டாகத் தாவி மேலே வருகிறாள். ஈரப்புடவை காற்றுக்கும் காலுக்குகுமான பயணத்திற் களைப்புண்டு தலையிலடித்துக்கொள்கிறது. அவள் பின்னே அர்ச்சகனும் சம வீச்சில் காலடிகளை இட்டு மேலே வருகிறான். எதிர்பாராதவிதமாக பாசி படர்ந்திருந்த படியொன்று வழுக்கியதில், கால் இடறி, குளத்தின் திசைக்காய் உருண்டு செல்கிறான். பார்த்துக்கொண்டிருக்கும் இவன் குரூரமாய் சிரிக்கிறான். அர்ச்சகன் புண்ணியம் செய்திருக்க வேண்டும். குளத்தில் விழவிருந்தவன், தப்பித்து, இவர்களின் திசைக்காய் வருகிறான்.

இப்போது வேறு காட்சி. பெண், அர்ச்சகன் மூவருமாக, மதிற் சுவரொட்டிய தெற்குக் திட்டிவாசல் வழியாக கோபுரத்தின் பிரகாரத்திற்குள் நுழைகிறார்கள். அவள் உடலைச் சுற்றியிருந்த ஆடையிலிருந்து நீர் இன்னமும் சொட்டிக்கொண்டிருக்கிறது. அவள் பாதம்பட்டு நிலம் வேர்த்த இடத்தினை, இவன் பாதங்கள் கண்டுணர்ந்து முன்னேறுகின்றன. கொடி மரத்தினருகே நின்று, உச்சியிலிருந்த சிங்கத்தை வணங்கி முன்னேறுகிறாள். கர்ப்பக் கிரகம் பூட்டியுள்ளது. மூல விக்கிரகத்தை வெளியிலிருந்தே விழுந்து வணங்குகிறாள். பிரகாரத்தை முன்றுமுறைச் சுற்றி வந்து பிரதட்ஷணம் செய்கிறாள்.

முகம் கறுத்திருக்கிறது. பெண்ணின் நடையில் வேகம். கோபுரத்தை நோக்கியபடி விடுவிடென்று நடக்கிறாள். அர்ச்சகன் அவைளைக் கடந்து சென்று குறுக்காக நிற்கிறான். ஒதுங்கிச் செல்ல முயல்பவளின் கையினைப் பிடித்து… முட்டாள் என்ன செய்கிறான் ?. இவனது உடல் துடிக்கின்றது. அர்ச்சகனிடமிருந்து அவளைக் காப்பற்றியாகவேண்டும். எட்டி அவனைப் பிடித்து, பலங்கொண்டமட்டும், வலது கையின் முஷ்டியை அவன் முகத்தில் ஆக்ரோஷமாக இறக்குகிறான். அவனது கால்களுக்கிடையில், இடது காலால் எட்டி உதைத்து விலகி நிற்கிறான்.

அர்ச்சகன் மீது தாக்குதல் நடத்திய இவனுக்கு வலிக்கிறது, தக்குதலுக்குள்ளான அர்ச்சகன் அமைதியாகவிருக்கிறான். பெண் அமைதியாகக் கோபுரத்தை நோக்கி முன்னேறுகிறாள். மாடத்திலிருந்து புறாக்கள் அச்சத்துடன் கும்பலாக இறக்கைகளைப் படபடவென்று அடித்துக் கொண்டு வட திசைக்காய் பறக்கின்றன. அவளைத் தொடர்ந்து சென்ற அச்சத்துடன் தயங்கி நின்றவன், யோசித்துபின்னே ஓடுகிறான்.

பிரமாண்டமான கோபுரத்தில் ஒவ்வொரு மாடத்திலும் ஏறி நின்று, கீழ் நோக்கி ஒரு திடமான வெறித்த பார்வை. இறுதியாகவிருந்த மாடத்திற்கு வந்திருந்தாள். எதிரே பிரமாண்டமாய் சற்றுமுன்னர் கண்ட குளம். இவனுக்கு நடக்கவிருக்கும் விபரீதம் புரிகிறது. வேண்டாமென இவனெழுப்பிய குரலனைத்தும் இவனிடமே திரும்ப வந்து விழுகின்றன. இந்த முறை அவளிடம் தயக்கம் தெரிந்தது. ஏதோ யோசிக்கிறாள். அருகிலிருந்த அர்ச்சகனிடம் விவாதிக்கிறாள். கோவில் விமான திசைக்காய், கும்பிட்டுவிட்டு இறங்க முயற்சிக்கிறாள்.

என்ன நடக்கிறது ? இந்த அர்ச்சகன் வழி மறித்து என்ன செய்கிறான் ?. அவள் கன்னங்களில் ஏன் திரும்பத் திரும்ப அறைகிறான். அவனை உதறிவிட்டு இறங்க முயற்சித்து திரும்பியவளை பின்புறம் கைவைத்து.. அடப்பாவி…அநியாயமாக ஒரு பெண்ணை குளத்தில் தள்ளுகிறானே!

‘ஏய் நிறுத்து, நிறுத்து.. ‘

இவன் நடுக்கத்துடன் பார்த்துக்கொண்டிருக்க, ஏற்கனவே பலமுறை அவன் கண்ட காட்சி..மீண்டும் அங்கே நடத்திக்காட்டப்படுகிறது.. அம்பு தைத்த புறாவாகத், தலைகீழாகக், காற்றைக் கிழித்துக்கொண்டு அப்பெண் நீரில் விழுகிறாள். .

/தொடரும்/

Series Navigation