ஆலமரம்.

This entry is part of 28 in the series 20030323_Issue

எம்.கே.குமார்.


அந்த வீட்டிற்கு தெரிந்தவர்களும் சொந்தக்காரர்களும் தனித்தனியாகவும் கூட்டமாகவும் வந்துகொண்டிருந்தனர். ஊரின் முக்கியமான ‘மீட்டிங் ஸ்பாட்களான ‘ அந்த பூவரசு மரத்தடியிலும் அந்த ஊருக்கே சிறப்பம்சமான வள்ளிமயில் டாக்கடையிலும் மற்றும் வழக்கம்போல குடிநீர்க்குழாய் அடியிலும் ஒவ்வொருத்தரும் அவரவர் சொந்த கதைகளோடு இந்தக்கதையையும் சேர்த்துக்கொண்டார்கள். சிலர் வழக்கம்போல் ஒவ்வொன்றாய் சொல்லிவிட்டு ‘ம்ஹும்….என்ன வாழ்க்கை ‘ என்று சலித்துக்கொண்டு குழாயடியில் உள்ள குடம் எப்போது நிறையப்போகிறதோ எனவும் ஒரு ஒற்றுப்பார்வை பார்த்துக்கொண்டார்கள். குழாயில் நீர் சொட்டுச்சொட்டாக அவர்களின் பேச்சுக்கு மனமிறங்கி அழுவது போல வழிந்துகொண்டிருந்தது.

வள்ளிமயில் டாக்கடையில் கடந்த ஒருசில நாட்களாக நல்ல வியாபாரம் நடந்துகொண்டிருந்தது. எல்லாம் சேவுகப்பெருமாள் சேர்வை போட்ட கடைசி நேர பிச்சை. அவரைப்பார்க்க வருபவர்களெல்லாம் வள்ளிமயிலையும் வந்து பார்த்துவிட்டு அப்படியே ஒரு டாயையும் குடிப்பதுபோல் குடித்துவிட்டு ரெண்டு பன்னையும் வாங்கி சாப்பிடுவதுபோல் சாப்பிட்டுவிட்டு ‘பன்னுந்தீயும்………சூப்பருள்ளே……..ஏன்னுஞ்சொல்லு…..எல்லாம் வள்ளிமயிலுகைபட்ட பன்னுள்ளே… ‘என்று அவர்களே கேள்வி கேட்டு பதிலும் சொல்லிக்கொண்டனர்.அவர்களின் அந்த நேர பேச்சை வள்ளிமயில் கேட்கிறாளா எனவும் அவர்கள் ஒற்றைக்கண்ணில் பார்த்துக்கொண்டனர்.அவர்கள் இப்படி பார்ப்பதை இப்போதெல்லாம் வள்ளிமயில் கண்டுகொள்வதே இல்லை. அதனால் தான் என்னவோ அவர்களுக்கு அதை மீண்டும் மீண்டும் சொல்லவேண்டும்போல தோணுகிறது.

எல்லோரும் அவரவர் பிரச்சனைகளோடு சேவுகப்பெருமாள் சேர்வை வாழ்க்கையையும் சேர்த்துக்கொண்டார்கள். பூவரசு மரத்தடியின் கீழ் நின்றிருந்த கூட்டத்தில் வெள்ளையுஞ்சொள்ளையுமாக நடுவில் நின்று கொண்டிருந்தார் தொண்டைமான் சேர்வை. ‘எவ்வளவு பெரிய மனுஷம்பா. நடந்து வந்தா பீமசேனா நடந்து வர்ற மாதிரி இருக்கும்..தோளு ரெண்டும் பெரிய சொளவு மாதிரி அசஞ்சி வீசி…….தொடை ரெண்டும் பெரிய யானை அசஞ்சி வர்ற மாதிரி நடந்து வருவாரு……….ச்சே…..என்ன நம்ம வாழுவு.. ‘ என்று வெறுத்துப்போய் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே அவரின் மனம் ‘சீக்கிரமா சாவுடா….என் மைனரு வாழ்க்கையிலெ மண்ணள்ளிப்போட்டியல்ல சாவுடா. ‘ என நினைத்துக்கொண்டது. ‘பின்னே……..கோபம் வராதா ? வெள்ளையம்மா பின்னாடி நாயா அலைஞ்சி கடைசியிலே ஏமாந்தவராச்சே சேவுகப்பெருமாள் சேர்வைகிட்டே!

அவர் சொல்வது சரிதான். சேவுகப்பெருமாள் சேர்வை நடந்து வந்தால் கோயில்களில் செதுக்கி இருப்பார்களே துவாரபாலகன் அல்லது வீரபாகு… அது நடந்து வருவதுபோல் இருக்கும். கைகால்களில் செழித்துவளர்ந்த திரட்சியான சதை முடிப்புகள், ஒரு சின்ன கதாயுதத்தின் கனமான பாகம் போல காட்சி அளிக்கும். நெஞ்சின் மேல் இரண்டு தேக்குமரத்தால் ஆன கதவுகள், அவர் நடந்து வரும்போது திடும் திடும் என திறந்து மூடுவதுபோல் மேலும் கீழும் அசையும். இத்தகைய சிறந்த ஆண்மைத்தனமான ஆண்மகனை பார்க்க என்ன ? கட்டித்தழுவ எந்தப்பெண்ணுக்கும் ஆசை வருவது இயல்பின்றேல் வேறென்ன இருக்கமுடியும். அதைத்தான் சேவன்னா செய்துகொண்டார்.

குடிநீர்க்குழாயில் இப்போதும் கூட்டம் குறைவதாய் இல்லை. அதேபோல சொட்டிக்கொண்டிருந்த தண்ணீரும் அதிகமாகவில்லை.கூட்டத்தில் ஒவ்வொருத்தரும் ‘இச்சுக் ‘ கொட்டிக்கொண்டிருந்தார்கள். அது சேவன்னாவுக்காக இல்லையென்றும் நாம் சொல்லிவிடமுடியாது..ஏனெனில் சேவன்னா திடுமென இறந்து போய்விட்டால் அந்த வீட்டிற்கே ரெண்டு மூணு நாளைக்கு

தண்ணி சரியாய்ப்போய்விடும் வேறு யாரும் பிடிக்க முடியாது. அதனால் தானே இந்த வேகாத வெயிலிலும் இந்த குழாயடியில் நின்று கொண்டிருக்க வேண்டியிருக்கிறது என அவரையும் நினைத்துத்தான் இச்சுக்கொட்டுகிறார்கள்.

டாக்கடையில் இருந்து ஒருசில இளவட்டங்கள் குழாயடியையும் அவ்வப்போது பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

‘என்ன மாப்புளே….சேவன்னாவத்தானே பாக்கவந்தீகெ… ‘ என அங்கிருந்த ஒரு சிலர் புதிதாய் அந்த ஊருக்கு வந்தவர்களை கலாய்த்துக்கொண்டு ‘என்னப்பா…..உங்க அக்கா தங்கச்சிகள்ளே யாரும் சேவன்னா வைப்பாக்கவல்லியா ‘ என கேட்டுக்கொண்டு ஊர்ப்பாதையையும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள்.

அங்கிருந்த ஒரு நாய் ஒன்று மிகுந்த எதிர்பார்ப்போடு அப்படிப்பேசுபவரின் கையையும் வாயையும் மாறி மாறி பார்த்துக்கொண்டிருந்தது எப்படியாவது அந்தப்பன்னின் ஒருசில உதிரிப் பாகங்களாவதாவது கீழே விழாதா என்று.

தொண்டைமான் சேர்வை இப்போது சில விசாரணைகளை அருகிலிருந்தவர்களிடம் நடத்திக்கொண்டிருந்தார்.

‘என்னப்பா……கொட்டுக்கெல்லாம் சொல்லிட்டாங்களா…..அப்புறம் ரெண்டாவது மருமவன் மருதையிலே கம்பவுண்டரா இருக்கானே சொல்லி ஆளு அனுப்பி விட்டாங்கள்ளே……இல்லாட்டி போயி கருவூருலே போனு இருக்காம் பேசி சொல்லிப்புட்டு வந்திருங்க. நம்ம வீட்டுலெ இன்னக்கின்னு பாத்து போனு கெட்டுப்போயிருச்சிப்பா. அப்புறம்………… ‘ யாரோ தன் பின்னால் இருந்து சுரண்டுவதை அறிந்து தன் பேச்சை நிறுத்தி, ‘என்னப்பா……. ‘ என காதை வலதுபக்கம் திருப்பி அங்கு நின்றிருந்த அவரின் வாய் விடும் மெல்லிய காற்றின் மொழி அறிந்து பொருள் உணர்ந்து ‘அப்படியா! ‘ என ஊருக்கு வரும் கல் ரோட்டின் முடிவைப்பார்த்தார்.

‘அட…வாங்க!… வாங்க!! உங்களுக்குத்தான் சொல்லி ஆள் அனுப்பனும்ன்னு நெனைச்சிக்கிட்டு இருந்தேன் மாப்ளே.!! அதுக்குள்ளே நீங்களும் வந்திட்டாங்க.! தங்கச்சியும் வந்திருக்கா! நல்லது வாங்க போயி….சேவன்னாவைப்பாப்போம் ‘

‘இல்லே தோவன்னா! இன்னக்கி கட்சிலேயிருந்து ஒரு முக்கிய கூட்டம் போடுறாங்க திருச்சிலே! அதுக்குத்தான் கெளம்பிக்கிட்டு இருந்தேன்..திடார்ன்னு பாத்தா போனு! இந்தமாதிரி நம்ம சேவன்னா சீரியஸ்ன்னு. அப்புறம் எப்படி ? நமக்கு ரொம்ப வேண்டியவரு. அதுவும் நான் மொதல்லே எம் மெல் ஏக்கு நிக்கும்போது நம்ம சேவன்னா எவ்வளவு பாடுபட்டாரு ஏந்தம்பிமாதிரி.! அதுக்காகவாவது நா வந்து கடைசியா பாக்கவேணாமா ? என்ன சொல்லுறீங்க.. ? இல்லாட்டி நம்ம சாதி சனமே நம்மளெ மதிக்குமா சொல்லுங்க…. ‘ என நடந்துகொண்டே பேசிக்கொண்டுபோனார்.

அவரின் பின்னால் அவரின் மனைவி கோமதிஅம்மாள் கண்களில் அரும்பிய நீர்க்குவியலை மனதால் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு உள்ளுக்குள் அழுதுகொண்டே நடந்தார். அவரின் நடையில் ஒரு தளர்வும் அதேசமயம் ஒரு அவசரமும் தெரிந்தது.

‘ம்ம்ம் தள்ளுங்கப்பா! எம்மெல்லியே ..வாராரு ‘ என ஒருவர் சொல்லிக்கொண்டு முன்னே செல்ல, அந்த நல்ல விசாலமான, இருபுறமும் திண்ணை எடுக்கப்பட்ட, உள்ளே மூன்று செவ்வக அறைகளாக ஆக்கப்பட்டிருந்த அந்த ஓட்டு வீட்டுக்குள் கூட்டத்தினரின் ஒரு சில வணக்கங்களையும் கொடுத்து வாங்கிகொண்டு புன்னகை சிந்தி எல்லோரிடமும் நல்லாயிருக்கீங்களா என நலம் விசாரித்துக்கொண்டும் வினவிக்கொண்டும் அந்த சேவன்னா எனப்படும் சேவுகப்பெருமாள் படுத்திருக்கும் அறையின் உள்ளே நுழைந்தார்…..எம்.எல்.ஏ.

அந்த அறையில் ஒருவித அமைதியும் அதே சமயம் ஒருவித புழுக்கமும் இப்போது சேர்ந்துகொண்டது. ‘சரிப்பா..ஏன் எல்லோரும் உள்ளே நிக்கிறீங்கே ? கொஞ்சப்பேரு வெளியே போங்க….காத்தாவது வருமுல ‘ என எம் எல் ஏ சொல்ல, ஆண்கள், அங்கு பெண்கள் நின்றிருந்த பகுதியைப்பார்க்கத்தொடங்கினார்கள்.பெண்கள் யாவரும் அங்கிருந்து நகராமல் எம்மெல்லியே என்ன பேசப்போறாரு என கேட்க ஆவலோடு, ஒருவித அமைதியை பதிலாக அந்தப்பார்வைகளுக்கு தந்துவிட்டு கொஞ்சம் ஒதுங்கி நின்று கொண்டார்கள். உள்ளே நின்றிருந்த வயதுப்பெண்கள் ஒருசிலர் மட்டும் கொஞ்சம் எச்சரிக்கையாக வெளியே வந்தார்கள்.

‘ஏம்பா எங்க மூத்தவன் முத்து ? ‘ என எம் எல் ஏ வினவிக்கொண்டு கூட்டத்தினரில் ஒருசிலரை தேடுவதுபோல் ஒரு பார்வை விட்டார்.

சேவன்னாவின் மூத்த மகன் முத்து இப்போது அவர் அருகில் வந்து ‘வணக்கம்ப்பா. ‘ என்றான்.

‘அப்பாகிட்டே பேசுப்பா ‘ என அவர் சொல்ல, முத்து, ‘அப்பா…….அப்பா….. ‘.என கொஞ்சம் நிறுத்தி, ‘பெரியப்பா வந்திருக்காக….நம்ம எம்மெல்லியே பெரிய்யப்பா. ‘ என மெதுவாக ஆனால் கொஞ்சம் அவசரமாக பதட்டமாக அவரின் நெஞ்சுக்கு அருகில் போய் சொன்னான்.

சேவன்னாவின் முகத்தில் ஏதாவது ஒரு அசைவு தெரிகிறதா என எல்லோரும் ஆவலோடு பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்கள். ‘ம்ம்..ம்ம்.. ‘ என ஒரு சில முனங்களோடு அவர் முகத்தில் வேறு எதுவும் தெரியவில்லை.

‘நேத்து ராவுலே இருந்து இப்புடித்தானுக மொனகுறாரு. ஆனா கால்லாம் சில்லுன்னு இருக்கு. சீவன் கால்லாம் போயிருச்சி. இடுப்பு வரைக்கும் கீழே எதுவும் இல்லெ. பச்சத்தண்ணியா இருக்கு! ஆவி நெஞ்சுக்கும் தொண்டைக்கும்தா இழுத்துக்குட்டுருக்கு! ‘

இப்போது முத்து இன்னும் கொஞ்சம் உட்கார்ந்து காதுக்கருகில் குனிந்து ‘அப்பா……..அப்பா! ‘ என ஒரு மாதிரி அழுகைக்குரலோடு அவரைக்கூப்பிட்டு. ‘அப்பா….பாருங்கப்பா!நம்ம பெரியப்பா வந்திருக்காக. கூட நம்ம கோமு சின்னம்மாவும் வந்திருக்காக… ‘ என சொன்னான்.

திடுமென அவர் முகத்தில் எளிதில் உணரமுடியாவண்ணம் சின்னதாய் ஒரு உயிர்ப்பு! எல்லோரும் அதனை ஆச்சரியமாய் பார்த்துக்கொண்டிருக்க அந்த சேவன்னாவின் முகத்தில் இப்போது ஒருவித வித்தியாசமான ‘தான் உயிர் பிழைக்கமாட்டோமென நினைந்து வரும் ‘ இயலாமை கலந்த அந்த முக பாவம் திடுமென வந்து போனது. அதுவே மெல்ல விலகி,

‘அப்பா…அப்பா! கோமு சின்னம்மா வந்திருக்காங்கப்பா ‘

‘அப்பா….அப்பா! ‘

திடுமென பெண்கள் பகுதியில் இருந்து ஓரிரு அழுகைக்குரல்கள் தொடங்கின.

சேவுகப்பெருமாள் சேர்வை மெல்ல பறந்து கொண்டிருந்தார். அவரின் வாய் மட்டும் ‘ஆ……ல்லல்ல…..ம்ம்……ர்…ம்ம்.ர்ழா ‘….ல்லா.ம்மா….ர்ரக்…..ம்ம். ‘என குழறியது.

‘முத்து..யேய் கேளுப்பா! என்னமோ சொல்லா வார்ராரு கேளு! ‘

முத்து காதை அருகில் வைத்துக்கேட்டான்.

‘ஆ..ல்ல்……..ல…….ம்ம……..ர்………..ர……..ம்ம்ம் ‘

‘ம்ம்..எல்லாம் ஆச்சுப்பா! ரெடி பண்ணுங்க. ‘ எம்.எல்.ஏ குரல் கொடுத்தார்.

***************

‘என்ன கொழுந்தனாரே கையி ரொம்ப நீளூது.. ‘ தன் மார்புக்கு அருகில் வழிமறித்திருக்கும் சேவன்னாவின் கைகளை தட்டி கொஞ்சம் கோபத்தோடு கேட்டாள் கோமதி.

‘கையி மட்டும் நீளமில்லே கோமு. ‘

ம்ம். வாயிம் ரொம்ப நீளம்தான். பேசாம வீடு போயி சேருங்கொ! அப்பாகிட்டே சொன்னேனா, அறுத்து காக்கைக்குப்போட்டுருவாங்க நாக்கை ‘

‘என்ன கோமு ? நா என்ன அன்னியனா ஒன்னை கட்டிக்கப்போறவென். கடைசிவரைக்கும் ஒங்காலடிக்கு கீழே உக்காந்து ‘

‘ காலடிக்கு கீழே உக்காந்து எம்மொகத்தே பாப்பீகளாக்கும்!! ரொம்பதான் ‘

அன்றிலிருந்து பத்தாவது நாள் இருவரும் ஆலமரத்தடியில், பேச்சில் துவங்கி………..ம்ம்ம்.

ஆலமரம் மட்டும் கணக்கு வைத்துக்கொண்டிருக்கிறது. அவர்களின் விடலை வாழ்க்கையை!

******

‘இந்தா போறாங்களே இந்த அம்மா யாருப்பா ? ‘

அவ்வூருக்கு புதிதாக வந்தவர்களில் யாரோ ஒருவன் அருகிலிருந்தவனிடம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

‘அட….இவுங்கதாம்பா எம்மெல்லியெ சம்சாரம். சாகக்கெடக்குறாரெ அவரு பொண்டாட்டியோட தங்கச்சி. மொதல்லே இவருக்குத்தான் கட்டுறதா இருந்துச்சி ‘ என உள்ளூர்க்காரன் ஒருவன் மெல்லியகுரலில் பதில் சொன்னான்.

‘அப்போ எம்மெலியெ அவருக்கு தம்பியா ? ‘

‘அட! வெவரங்கெட்டவன்ப்பா நீ! அது அவரு அண்ணன்! பெரியப்பா..பையன் ‘

கேட்டவனுக்கு ஏதோ புரிந்ததுபோல் இருந்தது.

வள்ளிமயில் ஆசுவாசமாக மூச்சை இழுத்து விட்டுக்கொண்டாள்.

***********

பெண்கள் எல்லோரும் உரக்க அழ ஆரம்பிக்க, கோமதி அம்மாள் எழுந்து ஆலமரத்தை நோக்கி நடக்கத்தொடங்கினாள்.

***

yemkaykumar@yahoo.com

Series Navigation