மனைவி!

This entry is part of 27 in the series 20020127_Issue

வ.ந.கிாிதரன்


1.

இரவு மணி பதினொன்றினை நெருங்கிக் கொண்டிருந்தது. யன்னலினூடி கட்டட முனிகள் தவமியற்றிக் கொண்டிருப்பது தொிந்தது. ஓட்டியற்ற ஓடமாகப் பிறை நிலவு. பலகணியில் அடைந்திருந்த புறாக்கள் சில அசைந்தன. அடுத்த அப்பார்ட்மென்ட்லிருந்த இதுவரை கத்திக் கத்தி யுத்தம் புாிந்து கொண்டிருந்த யமேய்க்கனும் அவனது வெள்ளைக் காதலியும் சற்று முன்னர் தான் சப்தமிழந்து ஓய்ந்து போனார்கள். மனோரஞ்சிதத்தின் நெஞ்சுப்புற்றிலிருந்து ஞாபகம் பாம்புகளெழுந்து படம்விாித்தாடின. முன்றிலில் சாய்வு நாற்காழியில் சாய்ந்திருக்கும் அப்பாவின் சாறத்தைக் கதிரையாக்கி அப்பாவுடன் சேர்ந்து அவளும் விாிந்து கிடக்கும் விண்ணின் அழகில் மனதொன்றிக் கிடப்பதிலெவ்வளவு சந்தோசம்! நட்சத்திரங்கள் கொட்டிக் கிடக்கும் இரவு வான் அவளது நெஞ்சில எப்பொழுதுமேயொரு வித புதிர் கலந்த பிரமிப்பினை ஏற்படுத்தி விடும். அண்ணாந்து பார்க்கும் போது விாிந்து கிடக்கும் வெளியின் ஒரு பகுதியாக அந்தரத்தில் மிதந்து இயங்கும் இன்னொரு சுடராகத் தன்னையுணர்வாள். அச்சமயங்களில் இளகிக் கிடக்கும் மனது…நீண்ட பல வருடங்களிற்குப் பின்னால் வருகை தந்திருந்த நீண்ட வால் வெள்ளி பார்ப்பதற்காக அப்பாவுடன் ஒவ்வொரு நாள் அதிகாலையும் நேரத்துடன் எழுந்தது இப்பொழுதும் மனதினுள் பசுமையாகவிருக்கிறது.

2.

‘அப்பா! சாியான புத்தகப் பூச்சி. அப்பா! ஆறடி தாண்டிய ஆகிருதி. சிந்தனைக் கண்கள். குமிண் சிாிப்பு. நானறிய பார்த்து அப்பா வேலைக்கென்று வெளியெ போனதில்லை. வேலைக்குப் போகாத அப்பா. எந்த நேரமும் சாய்வு நாற்காலியில் சாய்ந்தபடி கிரகாம் கிறீன், டால்ஸ்டாய், வூட் ஹவுஸ், கொன்ராட்,… ஆனந்த விகடன், கல்கி, கலைமகள்,…இதைத் தவிர வேறென்ன செய்தார் ? அப்பாவிற்குக் கவலைகள் இருந்ததுண்டா ? குடும்பம், குட்டியென்று…எல்லாமே அம்மாதான்.அதிகாலையெழும்பி, அடுக்களை அலுவல் முடித்து, பாடசாலை செல்லும் அம்மா போய்ப் பொழுதுபட வந்தால்.. அம்மா மீண்டும் அடுக்களைதான். அம்மா வரும்வரை அப்பா குட்டி போட்ட நாயாய் அலைவார். அப்பா ஏனப்படியிருந்தார் ? அம்மா அதுபற்றி அலட்டிக் கொண்டது கிடையாது. ஏன் அப்பாவும் தான்.

சில போதுகளில் பழையதை எங்களுடன் பகிர்ந்து கொள்வதுமுண்டு. அந்தக் காலத்தில் அவர் படித்த பாடசாலை ‘களியாட்டு விழா ‘ வொன்றில் அம்மாவைக் கண்டதையவர் கூறக் கேட்டிருக்கின்றேன். ‘குந்தவை ‘ , ‘வானதி ‘போல் கனனியாிருவர் கண்டு சிந்தையைப் பறிகொடுத்ததைச் சொல்லிச் சொல்லியே சிாிப்பார். பதிலிற்கு அம்மாவும் ஆசிாியப் பயிற்சிக் கலாசாலையொன்றில் பயின்றுகொண்டிருந்த காலமொன்றில் பல நூறு மைல்கள் தொலைவில் நடுக்காடொன்றில் நிலம் அளந்து கொண்டிருந்த அப்பாவைக் காண்பதற்காய் அவசரமாய்க் கார் பிடித்து வந்த போது இடையில் குறுக்கிட்ட பஸ்சொன்றில் தொிந்த முழு நீளச் சட்டைக் கையொன்றை வைத்து அப்பாவைக் கண்டு பிடித்த கதைதனை கூறிக் களிப்பார். அப்பொழுதெல்லாம் அப்பா வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாராம். ஆழ நடுக் காடுகளில் நில அளவையாளராக அவர் பார்த்த வேலை பற்றி அம்மா சொல்வதுண்டு. காதலென்றால் என்னவென்று அவர்கள் மூலம்தான் கண்டு கொண்டேன். அந்தக் காலத்தில் காதலிப்பதில் அவர்களிற்கிருந்த துணிச்சல் இந்தக் காலத்தில் என்னிடம் கூட இருந்ததில்லை. கருத்தொருமித்தவர் காதல் செய்தால் கிடப்பதெல்லாம் களிப்பே.

அப்பாவிற்கந்தக் காலத்தில் அவர் பெயாில் வீடு, வளவு, வயலென்று அள்ள அள்ளக் குறையாத சொத்துக்கள். சொல்லி மாளாதாம். சின்ன வயதில் பெற்றவர் போய்விட தனித்திருந்தவரை சுற்றமென்றிருந்தவர்கள் முடிந்தவரை சுருட்டி விட்டே சென்றனராம். ஐந்திற்கும் பத்திற்கும் அடகு வைத்து , அடகு வைத்த வட்டி அளவற்றுப் பெருகிவிட, வெளியுலகம் தொியாத அப்பா அவர்களிற்கோர் காமதேனு. அதன் பிறகு…..அப்பா அவர்பாட்டில் முயன்று முயன்று முன்னுக்கு வந்தவராம். பல்கலைக் கழகப் படிப்பைப் பாதியிலே விட்டு விட்டுத் தொழில் நுட்பம் கற்று, நில அளவைத் தொழில் புாியும் போதுதான் கல்லூாிக் களியாட்டு விழாவொன்றில் குந்தவையைக் கண்டு காதல் கொண்டாராம்.

காதலிக்கும் போது வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்த அப்பா கல்யாணம் முடிந்ததும் பென்ஷன் பெற்றுக் கொண்டாராம்.

ஏனென்று அப்பாவை என்றும் கேட்டதில்லை. அப்பாவும் கூறியதில்லை.அவர்கள் காதலித்தார்கள். அவர்களிற்கதுவோர் பிரச்சனையேயல்ல. அவர்கள் அன்பைச் சொாிந்தார்கள். அது போதும் எங்களிற்கு.அறியாப் பருவத்தில் அதுதவிர வேரென்ன வேண்டுமெமக்கு ? புத்தகம் மட்டுமிருந்து விட்டால் போதுமப்பாவிற்கு. எங்களிற்கும் தான்.ராணி, ராணிமுத்து, அம்பிலிமாமா, குமுதம், கதிர், விகடன்,கல்கி,கலைமகள்,மஞ்சாி, தீபம்…இதுதவிர பத்திாிகைகள் பலப்பல. ஜெகசிற்பியன், கோமகள், அநுத்தம்மா, கல்கி, சாண்டில்யன்,பி.வி.ஆர், அறிஞர் அண்ணா, மி.க,

கொத்தமங்கலம்சுப்பு…கதைகள் படிப்பது; நிரைப்படுத்தித் தொடர்கதைகளக் கட்டி வைத்துப் படிப்பது..அப்பா வேலைக்குப் போகவில்லைதான். அப்பா வேலைக்குப் போகவிட்டால் தானென்ன ? வளர்ப்பதிலென்ன குறை வைத்தார் ?

எங்களை வளர்ப்பதிலென்ன குறை வைத்தார் ?

அப்பாவிற்கு அதிகாலைகளில் வானொலியில் அந்தக் காலத்துப் பாடல்களைக் கேட்பதிலோர் களிப்பு. பி.யூ.சின்னப்பா, பாகவதர், எம்.எஸ், டி.ஆர்.ராஜகுமாாி…

‘சிவபெருமான்

கிருபை வேண்டும்.. ‘

‘ராதே! உனக்குக் கோபம்

ஆகாதடா.. ‘

‘காற்றினிலே வரும்

கீதம்.. ‘

அப்பா அம்மாவைப் பொிதும் காதலித்தார். பதிலிற்கு அம்மாவும் அப்பாவை ஆழமாக நேசித்தார், இருந்தும் இடையிடையே சிறுசிறு மோதல்கள்..உரசல்கள்…அப்பொழுதெல்லாம் அப்பா சொல்வார்: ‘செல்லச் சன்னதியிலைச் சாமியாராய்ப் போவன் ‘ கடைசிவரைச் சாமியாராய் அவர் போகவில்லை. கடைசிவரை அவரால் கட்டை மீற முடிந்ததில்லை. அதற்காகச் சொல்லாமலிருக்கவும் அவரால் முடிந்ததில்லை. அம்மாவை நினத்தால் எப்பொழுதுமே வியப்பு; பெருமிதம்தான். ஒருநாள் கூட அப்பாவிடம் ஒருவார்த்தை வேலைபற்றி அவர் கூறிக் கேட்டதில்லை.

‘அவர்தானே உங்களைப்பார்த்ததெல்லாம் ‘ ‘அவர்தானே உங்களை வளர்த்ததெல்லாம் ‘ அப்பா வேலைக்குப் போகாதது அப்பொழுதும் குறையாகப் பட்டதில்லை. அப்பா வேலைக்குப் போகாவிட்டால் தானென்ன ? அப்பா ‘அப்பா ‘வாகயிருந்தார். அது போதாதா எங்களிற்கு. அந்த வேலையை அவர் ஒழுங்காகவே செய்தார். அது போதாதா எங்களிற்கு ? ‘தந்தை மகற்காற்றும் நன்றி அவையத்து முந்தியிருப்பச் செயல் ‘ அது போதாதா எங்களிற்கு ?

அப்பா நல்லதொரு அப்பாவாகவிருந்தார். அதுதவிர அப்பாவின் உள் உலகம் எப்படியிருந்தது ? அதிலென்னவென்ன ஆசைகள், தாபங்கள்.. அப்பொழுது அதுபற்றிச் சிந்திக்கும் வயதாவெங்களிற்கு ? இப்பொழுது சிந்திக்க முடிகின்றது. அப்பா இருந்திருந்தால் கேட்டிருக்கலாம். இருந்தும் ஒரு குறை. அப்பா எங்களிற்கு அப்பாவாகயிருந்ததில் அளவிடா மகிழ்ச்சி. இருந்தும் வளர்ந்து, உயர்ந்து, கிளை விட்ட சமயத்தில் அவாிலையேயென்று கவலைதான். அப்பா!

‘நீ நீட்டி நிமிர்ந்து படுத்தபடி, பொண்டாட்டியின் உழைப்பில் பொழுதைப் போக்கியவ ‘னென்று யாரும் சொல்லியிருக்கலாம். யார் சொல்லியென்ன ? அம்மா சொன்னாளா ? அவளுக்கோ நல்லதொரு கணவனாய் நீயிருந்தாய்.

எங்களிற்கோ……நல்லதொரு தந்தையாய் நிழல் தந்தாய். அது போதுமெங்களிற்கு. அது போதும். அப்பா! அது போதும்.

அப்பா! அது போதும்.

3.

தூங்க மாட்டேனென்று மனம் இன்று அடம் பிடித்துக் கொண்டிருந்தது. அப்பாவின் நினைவுகள் அவள் நெஞ்சில் ஒருவித ஏக்கத்தினைப் பால்யகாலம் பற்றியதொரு ஏக்கத்தினை ஏற்படுத்தின. கவலைகளற்ற சிட்டுக் குருவிகளாகச் சிறகடித்துக் கொண்டிருந்த அந்த நாட்கள். எப்பொழுது நினைத்தாலும் நெஞ்சினை இளக்கி விடும் அந்த நாட்கள். அப்படியே அப்பா, அம்மாவின் அரவணைப்பில் இருந்த்கு விட்டிருக்கக் கூடாதா ? வாழ்வு அமைதியாகச் சென்று கொண்டிருந்த அந்தப் பால்ய காலத்துக் கணங்களின் இனிமை எங்கே ? தொலைபேசி கணகணத்தது. சோபாவில் சாய்ந்திருந்தபடி தொலைக்காட்சியில் போய்க் கொண்டிருந்த தொலைக்காட்சித் தொடரொன்றை பார்த்தபடி பழைய நினைவுகளில் நனவிடை தோய்ந்தபடியிருந்த மனோரஞ்சிதம் ‘யாராகவிருக்கும் இந்த நேரத்தில் ‘ என எண்ணியவாளாக எழுந்து சென்று தொலைபேசியினை எடுத்து ‘ஹலோ ‘ என்றாள்.

‘ஹலோ ரஞ்சிதமா ? நான் சந்திரன் கதைக்கிறேன் ‘

மனோரஞ்சிதத்திற்கு சிறிது திகைப்பாகவும் மகிழ்ச்சியாகவுமிருந்தது. ராமச்சந்திரன். அவளது முன்னாள் கணவன்.

‘என்ன சந்திரன் இந்த நேரத்திலை.. ‘

‘ரஞ்சிதம், எனக்கு நாளக்கு வேலையில்லை. நீரும் நாளைக்கு வேலைக்குப் போகவில்லையென்று கூறியிருந்தனீர். எங்காவது ரெஸ்றாண்டிற்குப் போய் ஆறுதலாகக் கதைக்கலாமென்று பட்டது. என்ன சொல்லுகிறீர் ? ‘

மனோரஞ்சிதத்திற்கும் போனாலென்னவென்று பட்டது.

‘அதுசாி சந்திரன், இந்த நேரத்தில் எந்த ரெஸ்ராண்டிற்குப் போகலாம்..எல்லாரும் கடையைப் பூட்டுகிற நேரத்திலை.. ‘

‘அந்தக் கவலையை விடும். எனக்குத் தொிந்த சீனனுடைய ரெஸ்ராண்டொன்று டவுண் டவுனிலையிருக்கு…சைனா டவுனிலை தான். அவன் விடிய விடிய திறந்திருப்பான்…அங்கு போகலாம்…என்ன சொல்லுறீர் ? ‘

‘எனக்கென்றால் சாி.. நீங்கள் இங்கு வந்து போக இன்னும் நேரம் சென்று விடுமே.. ‘

‘நான் உமது இடத்திற்குக் கிட்டத் தானிருந்து கதைக்கிறேன். இன்னும் பத்தே பத்து நிமிடங்களில் அங்கு வந்து விடுவேன். ரெடியாய் நில்லும் ‘

மனோரஞ்சிதம் அவன் வருவதற்குள் முகம் கழுவி தன்னைத் தயார் படுத்தத் தொடங்கினாள். ‘இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு இப்படியே காலந் தள்ளுவது. இன்னும் இழுத்துக் கொண்டே போகாமல் இன்றைக்கே பேசி இதற்கொரு முடிவு கட்டினாலென்ன ? ‘ என்றொரு எண்ணமும் கூடவே எழுந்தது. அதே சமயம் ராமச்சந்திரனின் தன்னையே முதன்மைப் படுத்தி அவளை அடிக்கடி வருத்திய பழைய சம்பவங்களெல்லாம் ஞாபகத்திலெழுந்தன. எவ்வளவு தூரம் அவளை வார்த்தைகளாலேயே குற்றியிருப்பான். எதற்கெடுத்தாலும் அவள் மேல் சந்தேகம். அவள் நேரம் கழித்து வரும் சமயங்களெல்லாம் அவளை வார்த்தைகளால் எவ்வளவு தரம் வாட்டியிருப்பான் ? சில சமயங்களில் ‘தேவடியா ‘ என்று கூடத் திட்டியிருக்கிறான். அவற்றுடன் ஒப்பிடும் பொழுது இவ்விதம் பிாிந்து சந்தித்து வாழ்வது கூட ஒரு விதத்தில் நன்றாகத் தானே இருக்கிறது. இப்படியே இருந்து விட்டாலென்ன ? ‘ பலவிதமான எண்ணங்கள் வளையமிடத் தன்னை அலங்காிப்பதில் மனோரஞ்சிதம் ஈடுபட்டாள். ராமச்சந்திரன் கூறியமாதிாியே பத்து நிமிடங்களில் வந்து விட்டான். இருவரும் அவனது காாிலேயே டொராண்டோ நகாின் மத்தியிலமைந்திருந்த ‘சீனநகர் ‘ நோக்கிப் பயணமானார்கள். அவன் கூறிய படியே அந்தச் சீன உணவகத்தினுணவு வகைகள் சுவையாகவேயிருந்தன. அவன் ‘பியர் ‘ எடுத்து அருந்தத் தொடங்கினான்.

‘என்ன சந்திரன்! பியர் குடித்தாலெப்படி கார் ஓடுவதாம் ‘ என்று மனோரஞ்சிதம் கேட்டாள்.

‘ரஞ்சிதம்! இன்று நீர் தான் டிரைவர். இப்படியொரு சந்தர்ப்பம் இனி எப்பொழுது வருமோ ? ‘

நீண்ட நேரமாக உரையாடியபடி உணவினைச் சுவைக்கத் தொடங்கினார்கள்.

‘ரஞ்சிதம், எனக்கென்றால் ஒரு யோசனை.. ‘

‘என்ன சந்திரன்.. ‘

‘நடந்தது நடந்து விட்டது. அவற்றைப் பழங்கனவாக மறந்து விட்டு ஏன் புது வாழ்க்கையை நாம் தொடங்கக் கூடாது ? ‘

‘அப்படியென்றால் ஏற்கனவே விட்ட பிழைகளை நாங்கள் இனியும் விடக் கூடாது. ஒருவரையொருவர் நன்கு புாிந்து மதித்து எந்தவிதச் சந்தேகமுமில்லாமல் வாழ்வதாகவிருந்தால் எனக்கு ஆட்சேபனையில்லை. எதற்கும் இன்னுமொரு நாள் அவகாசம் தாருங்கள். நான் உங்களிற்கு எனது முடிவைச் சொல்லுகிறேன். என்ன சொல்லுகிறீர்கள் சந்திரன் ? ‘

அவனுக்கும் அது சாியென்று பட்டது. ‘ஆறப் பொறுத்தவன் ஆக்கப் பொறுக்கக் கூடாதா ? ‘ அன்றிரவு அவர்கள் அவ்வுணவகத்திலிருந்து புறப்பட்ட பொழுது ராமச்சந்திரன் தன் நினைவிலேயே இல்லை. அளவிற்கதிகமான மகிழ்ச்சியில் அளவிற்கதிகமாக பியர் அருந்தி விட்டிருந்தான்.

‘சந்திரன், இந்த நிலையில் உங்களைத் தனியே விட எனக்கு விருப்பமில்லை.. பேசாமல் என் அபார்ட்மென்றிலேயே இரவு தங்கி விடுங்கள் ‘ என்று மனோரஞ்சிதமே கேட்ட பொழுது ராமச்சந்திரன் மகிழ்ச்சியுடன் சம்மதித்தான். ராமச்சந்திரன் சோபா பெட்டில் படுத்துக் கொள்ள மனோரஞ்சிதம் தனது அறையில் படுத்துக் கொண்டாள். மறு நாள் ராமச்சந்திரனிற்கு முடிவு கூறுவதாகக் கூறியதை எண்ணியள், அது பற்றிய எண்ணங்களில் மூழ்கியவளாகவளாக நெடுநேரம் தூக்கம் வராமல் விழித்திருந்த மனோரஞ்சிதத்தை இறுதியில் தூக்கம் தழுவிக் கொண்டது. அதிகாலை மூன்று மணியிருக்கும். இன்னும் விடிந்திருக்கவில்லை. மனோரஞ்சிதத்திற்குத் தன் மேல யாரோ படுத்திருப்பது போலொரு உணர்வு.மூச்சு முட்டியது. கனவேதாவதுதான் காண்கின்றோமோ என எண்ணியவளாக விழித்துக் கொண்டவளிற்குத் தூக்கி வாாிப் போட்டது. ராமச்சந்திரன் அவள் மேல் பரவியவனாக அவளைத் தழுவ முயன்று கொண்டிருந்தான்.

‘என்ன சந்திரன்..உங்களிற்கென்ன பைத்தியமா… ‘ என்று கத்தியவள் அவனைப் பிடித்துத் தள்ளி விட்டாள். அவன் இன்னும் வெறியில் தானிருந்தான். ‘என்னடி பத்தினி வேசமாய் போடுறாய் ? நானென்ன வேறு ஆளா ? உன் புருசன்டா ‘

இவ்விதம் அவன் கூறவும் அவள் ஆத்திரம் அதிகாித்தது. இதை அவள் எதிர்பார்க்கவேயில்லை. எவ்வளவு இலகுவாக இயல்பாக ஆணவத்துடன் கூறினான் அவன் ? இவன் திருந்தவே மாட்டானா ? இவளுக்கும் அவனுக்குமிடையிலுள்ள தொடர்பென்ன ? ஒரு காலத்தில் அவனுக்கு அவள் மனைவியாகவிருந்தாள். அவன் அவளுக்குக் கணவனாகவிருந்தான். ஆனால் அது ஒரு காலத்தில். தற்காலத்திலல்ல. அந்த ஒரு காலத்துறவைக் காரணமாக வைத்து இன்னும் இவன் இவளை அடக்கலாமென்று இயல்பாகவே இவன் எண்ணிக் கொண்டிருக்கின்றான். வெளியில் இவன் எவ்வளவு கதைத்தாலும் இவனது ஆழ்மனதிலுள்ள எண்ணம் தான் இப்பொழுது இந்தப் போதையில் வெளிப்படுகிறது. என்ன மனுசனிவன் ?

‘சந்திரன்! நாங்கள் ஒரு காலத்தில் புருசன் மனைவியாக இருந்தவர்கள் தான். அது பழைய கதை. இப்பொழுது எங்களுக்கிடையில் உள்ள தொடர்பு வெறும் நண்பர்களிற்கிடையிலான தொடர்பு மட்டும் தான். நல்ல காலம் இப்பொழுதாவது உங்களுடைய சுயரூபம் தொிந்ததே. நீர் மாறியிருப்பீரென்று நினைத்தேன். ஆனால் இன்னும் நீர் மாறவேயில்லை. நாய் வாலை நிமிர்த்த முடியுமா ? ‘ மனோரஞ்சிதம் இவ்விதம் கத்தவும் ராமச்சந்திரன் சுயநிலைக்கு வந்தான். மனோரஞ்சிததை அவன் நன்கறிவான். இத்தகைய சமயங்களில் அவன் என்ன செய்ய வேண்டுமென்பதையும் உணர்வான்.

‘ரஞ்சிதம்! என்னை மன்னிச்சுக் கொள்ளும். நான் செய்தது பிழைதான். அதுக்காக நீர் என்ன தண்டனை கொடுத்தாலும் ஏற்றுக் கொள்ள நான் தயார் தான். ஆண் பெண் உறவென்பது உடற் பசிக்கொரு தீனிதான். என்னுடைய நிலையை நினைச்சுப் பாரும். நான் நினைச்சிருந்தால் என் உடல் தேவைகளுக்காக இங்கு மிகவும் இலகுவாக இன்னொரு பெண்ணின் துணையை நாடியிருக்க முடியும். ஆனால் நான் செய்தேனா ? நான் இங்கு என்னை நியாயப் படுத்த முனையவில்லை. நான் செய்தது சாியென்று கூறவில்லை. ஆனால் அதற்காக என் சுயரூபம் அது இதென்று கூறுவதை என்னால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியாது. ஆனால் நான் நிச்சயமாக நீர் உணர்வீரென்று நினைக்கின்றேன். ஆனால் நாளைக்கு நீர் கூறப்போகின்ற பதிலுக்கு இந்தச் சம்பவமொரு காரணமாகவிருக்காதென்று நம்புகிறேன் ‘ இவ்விதம் கூறிய சந்திரன் படுக்கையிலிருந்தும் எழுந்து சட்டையை மாற்றியவனாகப் புறப்பட்டான். அவன் செல்வதையே பார்த்தபடி அமைதியாக மனோரஞ்சிதம் நின்றாள்.

******************************

Series Navigation

வ.ந.கிரிதரன்